นัก จางซิ่วเอ๋อก็มาถึงลำธารเล็ก ๆ หลังบ้านตระกูลจาง
จางซานหยารออยู่ที่นั่นแล้ว ตอนนางออกจากบ้านตระกูลจางก็ส่งสัญญาณให้จางซานหยามารอตัวเองที่นี่
“พี่ใหญ่! ท่านมาแล้ว!” จางซานหยาเอ่ยระริกระรี้
จางซิ่วเอ๋อส่งกระปุกให้จางซานหยาด้วยรอยยิ้ม หลังเดินถือข้าวต้มมาตลอดทั้งทางจนไม่ค่อยร้อนแล้ว นางจึงเอ่ยขึ้น “ซานหยา เจ้ากินข้าวต้มนี่ไปนะ วันนี้ข้าเสียเวลากับท่านย่าไปตั้งนาน ไม่ได้ทำอะไรอร่อย ๆ ไว้ กินง่าย ๆ ไปก่อนนะ”
จางซานหยาเลือกกินที่ไหนกัน ข้าวต้มข้น ๆ แบบนี้ไม่ได้กินที่ตระกูลจางหรอกนะ
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งออกจากบ้านตระกูลจางไม่นาน จางซานหยากับแม่โจวก็โดนไล่ลงจากโต๊ะ
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงเอาแผ่นแป้งหนึ่งแผ่นที่เหลือให้จางซานหยาออกมา “ข้าวต้มนี่เอากลับไปลำบาก เจ้าซ่อนแผ่นแป้งนี่ไว้ หาโอกาสให้แม่กิน วันนี้พี่เข้าเมืองไปซื้อเนื้อมาด้วย พรุ่งนี้พี่ค่อยตุ๋นเนื้อให้เจ้ากิน”
จางซานหยารับคำ รีบก้มหน้ากินข้าวต้ม ไม่นานนักก็กินหมด นางเช็ดปากลวก ๆ และเอ่ย “พี่ใหญ่ ข้าต้องกลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นต้องโดนด่าอีก”
พูดเสร็จจางซานหยาก็หิ้วน้ำขึ้นมาถังนึง เดินตัวโอนเอนกลับไป
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วปวดใจ แต่ก็ไม่กล้าช่วยจางซานหยาแบกน้ำ ถ้านางเข้าใกล้บ้านตระกูลจาง คนตระกูลจางเห็นเข้าก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
จางซิ่วเอ๋อถือกระปุกและเดินกลับ แค่ครู่เดียว เมฆครึ้มบนฟ้าก็ขยายเป็นวงกว้าง ปกคลุมผืนฟ้าดูหนักอึ้ง บด
