บทที่ 70 คืนหนี้หมดแล้ว
นางมองแผ่นแป้งข้าวโพดหยาบผสมผักป่า แล้วยื่นมือไปหยิบมา 3 แผ่น
จางอวี่หมินตาโตและเอ่ยอย่างโกรธขึ้ง “เจ้าทำอะไรน่ะ?”
“ข้าจะไปแล้วน่ะสิ!” จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองบน จางอวี่หมินไม่มีตาเหรอ? ตนเองทำอะไรนางถึงดูไม่ออก?
“เจ้าเอาแผ่นแป้งไปทำไม? เจ้ากินคนเดียวยังไม่พอ? ยังจะนำกลับไปด้วยเหรอ?” จางอวี่หมินเอ่ยเสียงโกรธเกรี้ยว
แผ่นแป้งข้าวโพดนี่มีไม่มากนัก จางซิ่วเอ๋อกลับหยิบไป 3 แผ่น ทุกคนกินไม่อิ่มแน่
จางซิ่วเอ๋อจงใจหยิบไป นางไม่ได้อยากได้แผ่นแป้งนี่หรอก แต่อยากให้คนพวกนี้เจ็บใจ ส่วนจะกินอิ่มหรือไม่นั้น เกี่ยวอะไรกับนาง?
ถึงนางไม่เอา หลังจากที่ตัวเองไปแล้ว แม่โจวกับซานหยาก็ไม่ได้กินแผ่นแป้งนี่อยู่ดี! และนางไม่ปล่อยให้แม่โจวและซานยาหิวหรอก อีกเดี๋ยวค่อยแอบเอาของกินกลับมาให้ซานหยาก็ยังได้
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยความฉงน “ท่านอาเล็ก เมื่อครู่นี้พวกท่านบอกว่าให้ข้าอยู่กินข้าวที่นี่ แล้วค่อยเอากลับไปให้ชุนเถาไม่ใช่เหรอ? ข้าไม่นำกับข้าวกลับไปให้ชุนเถาแต่หยิบแผ่นแป้งแค่ 3 แผ่นนี่กลับไป ก็ถือว่าไม่มากนี่?”
จางอวี่หมินสะอึกจนพูดไม่ออก เพราะนางไม่ได้คิดว่าจะให้จางซิ่วเอ๋อนำของกินกลับไปให้จางชุนเถากินจริง ๆ เวลานี้จึงลืมเรื่องนี้ไป ถึงได้คาดคั้นจางซิ่วเอ๋อ
“หรือพวกท่านไม่เป็นห่วงชุนเถา? พวกท่านจะรักแต่ข้า อยากดูแลตำลึงเงินให้แต่ข้า แล้วไม่รักชุนเถาไม่ได้นะ ชุนเถาก็เป็นสายเลือดต
