ย่างเย้ยหยัน
จางอวี่หมินสีหน้าแข็งทื่อไป นางลอบขบฟันกรอด แค้นจนอยากจะพุ่งเข้าไปกัดจางซิ่วเอ๋อให้เนื้อหลุด
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงดัง “ในเมื่อทุกคนเป็นห่วงข้าขนาดนี้ กลัวว่าชีวิตข้าจะลำบาก ตามที่ท่านย่าพูดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านก็ช่วยเหลือข้าหน่อยสิ? ข้าไม่ขออะไรมาก แค่แบ่งแป้งข้าวโพดถุงเล็ก ๆ ให้ข้าก็พอ ข้ากับชุนเถากินอย่างประหยัดก็น่าจะกินกันได้พักหนึ่ง”
สีหน้าแม่เฒ่าจางเปลี่ยนไปทันที!
คิดไม่ถึงว่าตัวขาดทุนนี่นอกจากจะไม่มีเงินแล้ว ยังหมายตาของในบ้านด้วย
นางเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว “ไสหัวไปซะ! หลังจากนี้อย่าเหยียบเข้าบ้านตระกูลจางอีก!”
จางซิ่วเอ๋อตอบกลับทันที “ท่านย่าพูดเองนะเจ้าคะ งั้นข้าไปล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อจากไปในทันที ก่อนไปไม่ลืมส่งสายตาให้จางซานหยา สองพี่น้องรู้ใจกันอยู่บ้าง จางซานหยาจึงพยักหน้าเล็กน้อย กินแผ่นแป้งต่อเงียบ ๆ
ของนี่ไม่กินก็เสียของ จะเอาแต่กินของพี่ใหญ่ไม่ได้
แม่เฒ่าจางเห็นภาพนี้แล้วโมโหขึ้นมา แย่งแผ่นแป้งในมือจางซานหยา “กินอะไรอีก! ไม่รีบไปสับผักป่าเอาไปให้เป็ดไก่กิน!”
………………………………………………
