็ถอนหายใจ นี่คำนวณดูแล้วจางซิ่วเอ๋อไม่ได้อะไรเลย คืนค่ารักษาก่อนหน้านี้ไปแล้ว ตอนนี้ก็ต้องคิดค่ารักษารอบใหม่
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าพูดว่าเงินนี่เอาไปใช้หนี้จนหมด ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าแม่หลินจะหาเรื่องอะไรอีก
แต่พอนางพูดแบบนี้ ก็เท่ากับแค่รักษาจางชุนเถาก็ใช้ไปแล้ว 12 ตำลึง เป็นเช่นนั้นเท่ากับว่าตระกูลสวี่ให้เกินมาแค่ 3 ตำลึงเงินเอง สำหรับคนนอกแล้ว การที่พวกเขาเกือบจะคร่าชีวิตของชุนเถาไป ชดใช้ 3 ตำลึงเงินไม่ถือว่ามากเกินไปเลย
“วันนี้เจ้าซื้อของมากมายขนาดนั้น กลับใช้ไปแค่ตำลึงเดียวรึ?” จางอวี่หมินกังขา
จางซิ่วเอ๋อลอบรำพึงในใจว่าจางอวี่หมินนี่หัวแหลมไม่น้อย จึงกล่าวต่อ “ข้าซื้อของมามากก็จริง แต่ตะกร้าสานที่ข้าซื้อมาอันละไม่กี่เหรียญ โถที่ข้าซื้อก็ 2-3 เหรียญ ของพวกนี้ดูเหมือนมาก แต่ก็เป็นพวกของใช้ในบ้านที่ไม่มีมูลค่าอะไร”
“เจ้าติดดอกไม้บนหัวด้วย! เจ้าไม่มีเงินยังจะติดดอกไม้อีก! ทั้งยังซื้อเสื้อผ้าใหม่อีก!” จางอวี่หมินตำหนิเสียงโกรธเกรี้ยว
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “ขอบคุณท่านอาเล็กที่เป็นห่วง แต่ข้าได้ยินว่าตั้งแต่ที่ข้าออกจากบ้านตระกูลจางมา ท่านอาเล็กก็ตัดเสื้อผ้าข้าขาดเป็นชิ้น ๆ หมด ข้าไม่มีเสื้อผ้าใส่ ไม่ซื้อเสื้อผ้าแล้วจะรอให้ท่านเอาเสื้อมาให้ข้ายืมรึ?”
“ส่วนดอกไม้บนหัวนี่ก็แค่ 10 เหรียญ ข้ายอมกินข้าวน้อย ๆ แล้วเอาเงินไปซื้อมาติด ก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าใช่ไหม?” จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอ
