บทที่ 69 ช่วยดูแลตำลึงเงินให้เจ้า
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกินกับข้าวตระกูลจาง เอาให้แม่เฒ่าจางปวดไปทั้งใจได้ยิ่งดี แต่ตำลึงเงินที่แม่เฒ่าจางหมายตา เธอจะไม่ให้แม่เฒ่าจางสักแดงเดียว
เมื่อเห็นว่ากับข้าวจะหมดแล้ว แม่เฒ่าจางจึงมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินว่าวันนี้เจ้าซื้อของกลับมาไม่น้อยเลยนี่”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด “ใช่”
เรื่องนี้มีคนในหมู่บ้านเห็นไม่น้อย เธอปิดไม่อยู่หรอก และตอนนี้ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องปิดด้วย เธออยากให้ทุกคนรู้จะตายว่าเธอใช้ตำลึงเงินไปจนหมดแล้ว
“ไอ้หยา เจ้าใช้เงินแบบนั้นได้อย่างไรกัน? ข้ารู้ว่าเจ้ามีตำลึงในมืออยู่นิดหน่อย แต่ถ้าใช้แบบนี้ช้าเร็วเจ้าต้องใช้หมดแน่ ถึงตอนนั้นเจ้ากับชุนเถาจะกินอะไร? ใช้อะไร?” แม่เฒ่าจางพูดด้วยสีหน้ากังวล
นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เจ้าน่ะอายุยังน้อย เอาอย่างนี้สิ เจ้าเอาตำลึงเงินให้ข้า ข้าจะเก็บไว้ให้ คราวนี้เวลาเจ้าจะซื้ออะไรจะได้รู้ด้วยว่าใช้ไปเท่าไหร่ ไม่ใช้ตำลึงพวกนี้ไปอย่างสิ้นเปลือง”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางด้วยดวงตาเบิกกว้าง แม่เฒ่าจางยังหน้าด้านกว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย?
เธอน่ะเหรอใช้ตำลึงเงินพวกนี้ไปอย่างสิ้นเปลือง? ถ้าเอาตำลึงพวกนี้ให้แม่เฒ่าจาง ก็เหมือนเอาซาลาเปาให้หมา เสียไปไม่อาจได้คืน อนาคตตัวเองอย่าหวังจะได้คืนเลยแม้แต่แดงเดียว!
จางซิ่วเอ๋อจะโดนแม่เฒ่าจางหลอ
