กด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคแบบนี้ได้อย่างไรกัน เธอปฏิเสธทันควัน “แบบนั้นคงไม่ได้”
แม่เฒ่าจางมีท่าทางร้อนรนขึ้นมาในทันที เสียงก็แหลมขึ้น “ทำไมล่ะ? หรือเจ้ากลัวข้าใช้ตำลึงเจ้าเหรอ? เจ้านี่ไม่เชื่อใจย่าอย่างข้าเหรอ? ระแวงย่าเหรอ?”
“ต้าหู เจ้าดูลูกสาวเจ้าสิ เสียคนหมดแล้ว ออกไปอยู่ได้กี่วันเอง ก็เหินห่างกับคนบ้านเราเสียแล้ว” แม่เฒ่าจางแค่นเสียง
จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตำหนิ “เจ้าคนโต เชื่อที่ย่าเจ้าบอกเถอะ ย่าเจ้าก็หวังดีกับเจ้า ถ้าเจ้าใช้ตำลึงจนหมดแล้ว ชีวิตหลังจากนี้จะอยู่อย่างไรเล่า?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูด้วยสายตาเย็นเยียบ เวลาแบบนี้พ่อคนนี้รู้จักเป็นห่วงตัวเองแล้ว เธอขอไม่พูดเรื่องแสนเศร้าต่าง ๆ เมื่อก่อนหน้านี้ของเจ้าของร่างที่เธอไม่ได้ประสบเองแล้วกัน
เพียงเธอมาอยู่ตระกูลจางได้ไม่กี่วัน ก็ได้ลิ้มรสของโลกใบนี้จนครบ
ตอนนั้นที่เธอและชุนเถาเพิ่งออกจากบ้านตระกูลจาง ไม่มีที่พักพิง ไม่มีข้าวกิน พ่อคนนี้ไปอยู่ที่ไหน? เวลานั้นทำไมไม่รู้จักเป็นห่วงเธอ?
ถึงจางซิ่วเอ๋อไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาเธอกลับจ้องจางต้าหูเขม็ง
จางต้าหูรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาในใจอย่างไม่มีสาเหตุ ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็พบว่าตัวเองเริ่มกลัวสายตาคมกริบดั่งธนูของจางซิ่วเอ๋อ สายตานั้นดูราวกับสามารถทิ่มแทงไปที่ใจเขาได้
จางซิ่วเอ๋อคลี่ยิ้ม “พวกท่านไม่ต้องห่วงว่าข้าจะซี้ซั้วใช้ตำลึงเงินหรอก เพราะตำลึงเงินน่ะถูกใช้หมดเกลี้ยงแล้ว”
จางอว
