อะไรของเจ้า? พวกเราก็แค่หวังดีเป็นห่วง เจ้าทำอย่างกับพวกเราอยากได้ตำลึงพวกนั้นอย่างนั้นแหละ!”จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางด้วยรอยยิ้มจาง ๆ หรือนางไม่อยากได้ตำลึงของตัวเองกัน?“ข้ารู้ว่าพวกท่านเป็นห่วงข้า แต่เรื่องนี้ขอให้จบเพียงเท่านี้เถอะ ข้าบอกแล้วว่าตำลึงเงินพวกนี้ข้าใช้หมดแล้ว ไม่ว่าพวกท่านจะเป็นห่วงข้าก็ดี หรือมีแผนอะไรกันก็ดี ตำลึงนี่หมดแล้ว ข้าจะทำอะไรได้?” จางซิ่วเอ๋อยืนกรานว่าใช้ตำลึงเงินหมดแล้วพูดไปจางซิ่วเอ๋อก็มองกะละมังกับข้าวบนโต๊ะที่มีสภาพเละเทะยับเยินแล้วลุกขึ้น เมื่อครู่นี้จางอวี่หมินกับแม่เถาสองคนใช้ตะเกียบค้นกะละมังจนกับข้าวเละเทะหมดไหนจะสือโถวอีก บนตะเกียบของเขาเปื้อนน้ำลายอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยื่นเข้าไปในกะละมังกับข้าว มันทำให้เธอหมดความอยากอาหารนานแล้ว……………………………………………………
แม่เฒ่าจางเห็นแล้วก็เอ่ยเสียงเย็น “เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า? พวกเราก็แค่หวังดีเป็นห่วง เจ้าทำอย่างกับพวกเราอยากได้ตำลึงพวกนั้นอย่างนั้นแหละ!”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางด้วยรอยยิ้มจาง ๆ หรือนางไม่อยากได้ตำลึงของตัวเองกัน?
“ข้ารู้ว่าพวกท่านเป็นห่วงข้า แต่เรื่องนี้ขอให้จบเพียงเท่านี้เถอะ ข้าบอกแล้วว่าตำลึงเงินพวกนี้ข้าใช้หมดแล้ว ไม่ว่าพวกท่านจะเป็นห่วงข้าก็ดี หรือมีแผนอะไรกันก็ดี ตำลึงนี่หมดแล้ว ข้าจะทำอะไรได้?” จางซิ่วเอ๋อยืนกรานว่าใช้ตำลึงเงินหมดแล้ว
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็มองกะละมังกับข้าวบนโต๊ะที่มีสภาพเละ
