บทที่ 64 ยืมบันได
ถ้าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีรู้ว่าจางซิ่วเออเห็นเขาเป็นไอ้โง่ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร
สายตาจางชุนเถาผิดหวังเล็กน้อย นึกว่าจะหาตำลึงได้เยอะ ๆ ไปเรื่อย ๆ แต่พริบตาเดียวสายตาจางชุนเถาก็แน่วแน่ขึ้น
นางมั่นใจว่าขอแค่ตัวเองเชื่อฟังพี่ใหญ่ จะต้องมีชีวิตที่ดีในอนาคตได้แน่
นี่เพิ่งจะย้ายออกมาได้เพียงชั่วเวลาหนึ่งนางก็มีเนื้อกินทุกมื้อแล้ว ทั้งไม่ต้องนอนดึกตื่นเช้า แถมมีเสื้อผ้าใหม่ให้ใส่ แล้วยังจะปิ่นเงินเลอค่าที่ไม่มีสตรีผู้ใดในหมู่บ้านมีอีกต่างหาก
สถานการณ์หลังจากนี้ต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแน่นอน
นางต้องรีบรักษาอาการบาดเจ็บตัวเองให้หายดี หลังจากนี้จะได้ช่วยพี่ใหญ่ทำงาน
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อจัดแจงของทุกอย่างเสร็จ นางก็หันไปมองหน้าต่างกับหลังคาที่พังอยู่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตอนนี้จะหาใครมาซ่อมคงเป็นไปไม่ได้แล้ว
หนึ่งคือไม่มีใครอยากมา สอง ต่อให้มีคนอยากมา ถึงตอนนั้นมีคนมาที่บ้านแล้วบอกคนอื่น ๆ ว่าที่นี่ไม่มีผี แม่เฒ่าจางได้เข้ามาดูดเลือดเหมือนปลิงแน่
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ คิดอยู่ว่าจะไปหายืมบันไดแล้วปีนขึ้นหลังคาไปซ่อมเอง ส่วนหน้าต่าง…..นางรู้สึกลำบากใจสุด ๆ
เพราะในส่วนหลังคานางยังนำของไปตั้งทับได้ ถึงจะไม่น่ามองนัก แต่ไม่มีใครคอยมองหลังคานี่นา แค่ฝนไม่รั่วก็พอแล้ว
ส่วนหน้าต่างนี้…..
จางซิ่วเอ๋อได้แต่ครุ่นคิดหนัก
ด้วยความอับจนปัญญา จางซิ่วเอ๋อจึงคิดออกเพียงตอกท่อนไม้ที่รอ
