บ ๆ หน้าต่าง ถ้ารู้สึกว่าฝนจะตก ก็แค่แขวนผ้าบังไว้ ซึ่งโดยปกติจะไม่ปิดผ้าไว้
ไม่อย่างนั้นภายในห้องได้มืดตึ๊ดตื๋อแน่ หากแสงแดดส่องไม่ถึงจะทำให้ห้องอับชื้นเกินไป นอนไม่สบายแน่นอน
แต่จะไปยืมบันไดจากบ้านไหนกันล่ะ? คิดไปคิดมา จางซิ่วเอ๋อจึงตัดสินใจว่าจะไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านซ่งก่อน
นางกลัวว่าบ้านอื่นจะไม่ให้ตนเองยืม แต่หากเป็นผู้ใหญ่บ้านซ่ง ขอแค่ตัวเองให้ผลประโยชน์มากพอ อย่าว่าแต่ยืมเลย ต่อให้ยกให้นางเลยก็ย่อมได้
คิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็เลือกหยิบดอกไม้ผ้าสองดอก ดอกหนึ่งสีฟ้าอ่อน ดอกหนึ่งสีม่วงเข้มไปด้วย
ดอกไม้ผ้าสองดอกนี้เอาไปให้แม่เฒ่าซ่งและหลานฮวาลูกสะใภ้ของแม่เฒ่าซ่ง
จางซิ่วเอ๋อห่อดอกไม้ผ้าด้วยผ้าหยาบสะอาด แล้วจึงมุ่งหน้าไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านซ่ง
ผู้ใหญ่บ้านซ่งกำลังทำไร่ไถนา เป็นผู้ใหญ่บ้านใช่ว่าจะมีเงินบำเหน็จบำนาญอะไร ถึงอย่างไรเขาก็ต้องทำนาทำไร่เหมือนกัน
แม่เฒ่าซ่งและหลานฮวาลูกสะใภ้ของนางกำลังตากผ้าอยู่ในสวนลาน
จางซิ่วเอ๋อจึงยืนอยู่นอกลานบ้าน เรียกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ท่านย่ารอง ท่านป้าน้อย!”
สองคนในบ้านมองออกมาด้านนอก เมื่อแม่เฒ่าซ่งเห็นว่าเป็นจางซิ่วเอ๋อก็ขมวดคิ้ว พอนึกถึงข่าวลือต่าง ๆ ในหมู่บ้านที่เกี่ยวกับจางซิ่วเอ๋อ แม่เฒ่าซ่งก็ไม่อยากจะข้องแวะกับอีกฝ่ายเลยสักนิด
แต่พอคิดได้ว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนใจกว้าง ครั้งก่อนที่มีเรื่องมาขอให้ช่วยก็ให้เนื้อมาไม่น้อย
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อได้ตำล
