ดูอย่างไรก็ท่าทางเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอก“ท่านมีอะไรก็รีบพูด! ถ้า…..” ถ้าจะตดก็รีบตด คำพูดติดอยู่ที่ปากของจางซิ่วเอ๋อ สุดท้ายนางก็กลืนครึ่งประโยคหลังกลับไปนางพึมพำในใจ ต้องนิ่งไว้ รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี ตัวเองเหมือนแขนที่งัดกับขาไม่ได้ จะมีเรื่องกับเถ้าแก่คนนี้ไม่ได้เด็ดขาดเถ้าแก่กล่าวยิ้ม ๆ “คืออย่างนี้ คราวก่อนคุณชายฉินได้กินปลาที่ซื้อมาจากเจ้าแล้วชมไม่หยุดปาก ข้าจึงอยากซื้อปลากับเจ้าอีก”พูดมาถึงตรงนี้เถ้าแก่ก็หยิบเงินออกมา 2 ตำลึงเงินและยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “นี่ถือเป็นค่ามัดจำให้เจ้า ถ้าคราวหน้าเจ้าจับปลาได้อีกต้องเอามาขายร้านเรานะ!”จางซิ่วเอ๋อตาโต “ค่ามัดจำ 2 ตำลึงเงิน?” เถ้าแก่นี่ไม่ได้เป็นไข้จนประสาทเสียไปแล้วใช่ไหม?ปลาคราวก่อนก็ให้มา 5 ตำลึงเงินง่าย ๆ คราวนี้ยังไม่ทันเห็นปลาก็ให้นางมา 2 ตำลึงเงิน!ถ้านางไม่ได้สร้างเรื่องสร้างราวที่อิ๋งเค่อจวีไว้มากมาย เครื่องเทศของตัวเองคงขายเอากำไรที่อิ๋งเค่อจวีได้มหาศาลแน่ ๆ!เถ้าแก่มองตำลึงนั่นอย่างนึกเสียดายอยู่เหมือนกัน2 ตำลึงเงินนี่สำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จ่ายได้ง่าย ๆ แต่เขาก็นึกเสียดายอยู่ดีโบราณว่าไว้ว่า ยิ่งรวยยิ่งงกเถ้าแก่นี่ก็เป็นแบบนี้ครั้งก่อนอยู่ต่อหน้าคุณชายฉิน เขาได้แต่แสร้งทำเป็นใจใหญ่ ส่วนครั้งนี้เขาจำเป็นต้องทำแบบนี้จริง ๆ แล้วเป็นเพราะคุณชายฉินสั่งไว้ว่าให้ดูแลแม่นางคนนี้ดี ๆ!เถ้าแก่ไม่เข้าใจเลยสักนิด ตามหลักแล้วแม
