บทที่ 61 ค้าขายครั้งเดียว
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีขมวดคิ้ว กลิ่นของมันช่างไม่น่าอภิรมย์เสียจริง เอาของแบบนี้ใส่ในอาหารจะกินได้เหรอ?
แต่เขาไม่ได้แสดงความสงสัยและความไม่พอใจของตนเองออกมา
ใครใช้ให้คุณชายฉินชอบแม่นางผู้นี้ล่ะ? ถ้าพูดกันแบบหยาบ ๆ ต่อให้แม่นางผู้นี้หิ้วขี้วัวมา เขาก็ต้องซื้อ
ว่าตามตรงตอนนี้เขาก็แค่เอาเงินมาให้จางซิ่วเอ๋อนี่แหละ ไม่ว่าจะซื้อของที่ใช้ได้หรือไม่ได้ เดี๋ยวไปบอกคุณชายฉิน คุณชายฉินต้องให้รางวัลเขาไม่น้อย!
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “เถ้าแก่ ของแบบนี้ถ้าใส่ตอนทำอาหาร ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นเหม็นของเนื้อหรือกลิ่นคาวของปลามันก็ช่วยลดได้ไม่น้อย ที่สำคัญที่สุดคือมันยังช่วยเพิ่มความสดใหม่ของรสอาหารได้ด้วยนะเจ้าคะ!”
“ของนี่สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ?” ตอนแรกเถ้าแก่ไม่เชื่อ แต่พอเห็นจางซิ่วเอ๋อพูดด้วยท่าทางจริงจัง ก็อดแปลกใจไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ท่านเป็นคนระดับไหน? ท่านเป็นถึงเถ้าแก่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีเลยนะ ข้าก็แค่นังเด็กบ้านจน จะกล้าหาเรื่องหลอกท่านได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าเป็นการหาเรื่องเข้าตัวเองหรอกหรือ? ถึงแม้ก่อนหน้านี้ที่มาขายปลาร้านท่านจะเป็นไปอย่างไม่ราบรื่น แต่ข้าจะทำการค้าขายกับท่านแบบเป็นธรรมมิได้หรือเจ้าคะ?”
เถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีไตร่ตรอง และนึกในใจว่าหากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ แม่นางผู้นี้ก็คงไม่กล้าหลอกตัวเอง อย่างไรเสียตัวเขาเองก็มีอิทธิพลในชิงสืออยู่บ้าง คนตาดีคงไม่อยากม
