ามีเรื่องกับตัวเขาหรอก!
แต่เขาก็ยังมีความกังขาต่อของในมือจางซิ่วเอ๋อ พอใส่ของนี่ในอาหารแล้วจะทำให้อร่อยขึ้นได้จริงเหรอ?
คงไม่ทำให้รสชาติอาหารกลายเป็นรสแปลก ๆ ที่ไม่รู้ว่าเผ็ดหรือรสสมุนไพรใช่ไหม?
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านจะซื้อไหม? ถ้าไม่ซื้อข้าก็ไม่เปลืองเวลาท่านแล้ว”
ที่จริงจางซิ่วเอ๋อกำลังคิดว่าถ้าทางอิ๋งเค่อจวีไม่ซื้อเครื่องปรุงของตัวเอง นางต้องรีบไปทันที เสี่ยงหารือกับเถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีอยู่ที่นี่แล้วสุดท้ายขายอะไรไม่ออกเลยคงขาดทุนแย่
อีกอย่างครั้งนี้นางมีของต้องซื้อไม่น้อย เวลาของนางมีค่ามากนะ
ถ้าเป็นไปได้ นางอยากจะกลับไปให้ทันก่อนเที่ยง ชุนเถาบาดเจ็บอยู่ จะให้ชุนเถาทำกับข้าวไม่ได้หรอก
นาทีนี้เถ้าแก่ก็พูดอย่างไม่ลังเล “ข้าซื้อ ๆ ไม่ทราบว่าเจ้าขายเท่าไหร่เหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อมองห่อเครื่องเทศของตัวเองแล้วเอ่ย “ของนี่ข้ามีไม่เยอะ ตอนนี้มีทั้งหมดสองห่อ ถ้าท่านจริงใจในการซื้อเครื่องเทศสองห่อนี้ ท่านจ่ายข้าแค่ 3 ตำลึงเงินพอ”
“เห็นเครื่องเทศนี่มีไม่เยอะก็จริง แต่ข้าว่าห่อหนึ่งก็ทำอาหารได้มากมายเลยล่ะ ทุกครั้งที่ทำท่านใส่ไปแค่นี้ก็พอ….” จางซิ่วเอ๋อพูดไปพลางทำมือให้ดูไป
นางกังวลอยู่นิดหน่อยว่าคนที่ไม่รู้ว่าเครื่องเทศคืออะไรจะเทไปทั้งห่อตอนทำอาหาร ถึงตอนนั้นทำเสียของดีไม่พอ อาหารจะยังกินได้อยู่หรือไม่?
“อีกอย่าง ของนี่ต้องใส่ตอนน้ำมันร้อน ๆ นะ อย่าใส่ตอนอาหารสุกแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่อร่อยหร
