บทที่ 60 ขวางทาง
จางซิ่วเอ๋อหันไปก็เห็นคนใบหน้ายาวคนหนึ่ง คนผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีน้ำเงินลายเหรียญ ท่าทางร่ำรวย
หืม คุ้นๆ แฮะ?
จางซิ่วเอ๋อกระพริบตา และนึกออกในบัดดล นี่มันเถ้าแก่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีนี่
จางซิ่วเอ๋อใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิดหนีทันที
เวลานั้น เสี่ยวเอ้อก็มาดักขวางทางของจางซิ่วเอ๋อไว้
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “พวกท่านต้องการอะไร?”
เถ้าแก่เงยหน้ามองแดดบนฟ้า ปาดเหงื่อพลางเอ่ย “แม่นางเถาฮวา ทำไมเจ้าเห็นข้าแล้วอย่างกับเห็นโจรล่ะ? ข้าก็เป็นคนมีหน้ามีตาในแคว้นนะ คิดว่าข้าจะทำเรื่องลักพาตัวหญิงชาวบ้านรึอย่างไร?”พูดมาถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็มองจางซิ่วเอ๋อด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ความหมายของเขาชัดเจนมาก ต่อให้จะลักพาตัวหญิงชาวบ้าน ก็ไม่ลักพาคนแบบจางซิ่วเอ๋อหรอกจางซิ่วเอ๋อเข้าใจความหมายของเถ้าแก่ สีหน้าของนางถึงกับมืดครึ้ม! นางผิดเหรอที่ได้รับสารอาหารไม่ครบถ้วน? ตัวไม่ค่อยโต ทรวดทรงราบเรียบเล็กลีบเหมือนถั่วงอกมันผิดด้วยเหรอ?นี่มันดูถูกกันชัด ๆ!กลับไปเมื่อไหร่จะหั่นเนื้อกินสัก 2 ชั่ง อย่างไรซะก็ต้องบำรุงให้ตัวเองมีสภาพเหมือนคนขึ้นมาให้ได้!จางซิ่วเอ๋อมองด้วยสายตาเย็นเยียบ นางไม่เชื่อหรอกว่ากลางวันแสก ๆ บนถนนแบบนี้ เถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีจะไม่ทำอะไรกับนาง!“แม่นางเถาฮวา เจ้าอย่าเพิ่งโมโหสิ ข้าไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว วันนี้บังเอิญได้มาเจอเจ้า ที่มาหาเจ้าก็มีธุระจริง ๆ” เถ้าแก่บอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
