บทที่ 58 เป็นแม่ม่ายล้วนมีแต่เรื่องวุ่นวาย
นางก่นด่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “กลางวันแสก ๆ นังแม่ม่ายบังอาจอยู่ในบ้านเดียวกับพ่อม่าย! หน้าด้าน!”
ที่จริงแม่หลินก็ไม่เห็นอะไรหรอก แค่เห็นแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋อเท่านั้น และไม่ค่อยมั่นใจนักว่านั่นใช่จางซิ่วเอ๋อหรือไม่ แต่ตอนนี้แม่หลินแค้นจางซิ่วเอ๋อจนเข้ากระดูกดำ จึงมองจางซิ่วเอ๋อไปในด้านที่เลวร้ายที่สุด!
นางหันหลังกลับบ้าน เห็นสวี่อวิ๋นซานที่ผ่าฝืนอยู่ในสวนเงียบ ๆ ก็เอ่ยขึ้น “เจ้าดูตัวเองสิ ไปชอบอะไรในตัวจางซิ่วเอ๋อกัน? เมื่อกี้ข้าเพิ่งเห็นนางเดินออกมาจากบ้านบัณฑิตจ้าว ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร!”
“นี่เพิ่งจะเป็นแม่ม่ายได้กี่วันเอง? ก็เลียนแบบพฤติกรรมไร้ยางอายของแม่ม่ายหลิวเสียแล้ว!” แม่หลินด่าอย่างไม่พอใจ
แคร่ก!
สวี่อวิ๋นซานผ่าไม้ท่อนหนึ่งออก เงยหน้ามองแม่หลินด้วยสีหน้าด้านชา “ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนแบบนั้น!”
ตอนนี้สวี่อวิ๋นซานรู้สึกหดหู่มาก แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะตำลึงพวกนั้น เขาเต็มใจที่จะมอบตำลึงพวกนั้นให้จางซิ่วเอ๋อแล้ว ที่เขานึกหมดอาลัยตายอยากก็เป็นเพราะว่าหลังจากเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เขาคงจะไม่มีวันได้อยู่กับจางซิ่วเอ๋ออีกแล้ว
พอนึกถึงท่าทางเย็นชาและเด็ดขาดของจางซิ่วเอ๋อ สวี่อวิ๋นซานก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง
เขามองแม่หลินอย่างเฉยชา คนตรงหน้าคือมารดาของเขา เขาย่อมไม่นึกโกรธ แต่ก็อดผิดหวังในใจไม่ได้ เหตุใดเขาต้องมามีมารดาไร้เหตุผลแบบนี้?
