แม่หลินเห็นสวี่อวิ๋นซานพูดเข้าข้างจางซิ่วเอ๋อก็โมโหขึ้นมาทันที “นังจิ้งจอกนั่นทำเสน่ห์ยาแฝดอะไรใส่เจ้าฮึ! นางคว้าปังตอมาอาละวาดที่บ้านเราแล้ว ทั้งยังข่มขู่เอาเงินจากบ้านเราไปด้วย ทำไมเจ้ายังพูดเข้าข้างนางอยู่อีก?”
“หลีฮวาดีสู้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ตรงไหน ทำไมเจ้าถึงหัวดื้อไม่ยอมมองเห็นนะ!” ยิ่งคิดแม่หลินยิ่งโกรธ
ตอนนั้นเอง หลีฮวาได้เดินออกจากบ้านและพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “ท่านแม่ เลิกต่อว่าพี่ชายเถอะนะเจ้าคะ เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ”
“เจ้าดูสิ หลีฮวาเข้าอกเข้าใจคนอื่นขนาดไหน? ถึงขนาดนี้แล้วยังแก้ตัวให้เจ้าอยู่!” แม่หลินเอ่ยด้วยโทสะจากเบื้องลึกของจิตใจ
“สวี่อวิ๋นซาน ข้าถามเจ้าคำเดียว เจ้าจะแต่งงานกับหลีฮวาไหม?” จู่ ๆ แม่หลินก็ถามด้วยใบหน้าเย็นเยียบ
วันนี้แม่หลินโมโหกับเรื่องนี้จนตัดสินใจแล้วว่าต้องทำให้เรื่องนี้จบให้ได้
สวี่อวิ๋นซานถอนหายใจ พูดด้วยอารมณ์ที่ยังอดทนอยู่ “ท่านแม่ ข้าขอพูดตรง ๆ กับท่าน ต่อให้ไม่มีซิ่วเอ๋อ ข้าก็ไม่แต่งงานกับหลีฮวา ข้ากับหลีฮวาโตมาด้วยกัน ข้าเห็นหลีฮวาเป็นน้องสาว! มีอย่างที่ไหนแต่งงานกับผู้ที่เป็นน้องสาวได้?”
หลีฮวาตาแดงทันที ถึงแม้สวี่อวิ๋นซานไม่ได้พูดแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่ได้ยินนางก็เจ็บปวด!
“ข้าว่าแล้วว่าเจ้ายังนึกถึงนังแพศยานั่นในใจอยู่ แต่วันนี้เจ้าต้องพูดกับข้าให้รู้เรื่อง! ถ้าเจ้าไม่แต่งงานกับหลีฮวา ก็ไสหัวออกไปจากบ้านนี้ซะ!” แม่หลินจ้องสวี่อวิ๋นซาน
