กับหลีฮวา สวี่อวิ๋นซานก็ไม่สบอารมณ์นักหรอก ไม่แน่นะ สองแม่ลูกนี่อาจจะเหินห่างเพราะการนี้ก็ได้”
แม่หลินผ่านมาพอดี นางยืนฟังแม่เฒ่าสองคนนี้พูดแล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าเขียวปี๋เพราะความโกรธ “ตะวันขึ้นโด่งขนาดนี้แล้ว! ยังจะนั่งนินทากันอยู่อีก ยังไม่รีบไปทำงานทำกับข้าวเสียเล่า!”
แม่เฒ่าหลิวถลึงตาใส่แม่หลิน พูดด้วยรอยยิ้มจาง “ทำไมเหรอ? จัดการลูกชายตัวเองไม่ได้ แล้วมาพาลใส่พวกเรารึ? เจ้ายอมให้จางซิ่วเอ๋อเข้าบ้านเจ้าเสียจะดีกว่า 15 ตำลึงเงินที่เสียไปจะได้กลับมาด้วย แล้วยังไม่ต้องมีปัญหากับลูกชายเจ้าอีก!”
แม่เฒ่าหลิวไม่ใช่คนยอมให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ มาแต่ไหนแต่ไร ถึงจะไม่ใช่คนไร้เหตุผลเหมือนแม่เฒ่าจาง แต่ความสามารถในการทะเลาะเบาะแว้งนั้นไม่น้อยเลย เรียกได้ว่าไม่ยอมให้ใครได้เปรียบแม้สักกระผีก
แม่หลินกรอกตาไปมาก่อนจะเอ่ย “เฮอะ หลานเจ้าอายุก็ไม่น้อยแล้วนะ ทำไมเจ้าไม่ให้หลานเจ้าแต่งงานกับนังตัวซวยนั่นล่ะ? จะได้ประหยัดสินสอดด้วย!”
แม่เฒ่าหลิวแค่นเสียง “หลานข้าไม่ได้ชอบจางซิ่วเอ๋อสักหน่อย เรื่องนี้อย่าเอาบ้านข้าไปเกี่ยว! จางซิ่วเอ๋อน่ะเก็บไว้ให้บ้านเจ้าเถอะ!”
………………………………………………
