ชั้นดาดฟ้าของอาคารความมั่งคั่งชั้นที่ 23…สายลมกระโชกแรง
“หัวหน้าหลิน! ผมกลัวความสูงโว้ย!”
จางเถี่ยหน้าซีดเผือดเกาะสายลวดเหล็กแน่น ร่างของเขาแกว่งไปมาตามแรงลม
ข้างหน้าเขาคือหลินอัน และท้ายสุดคือเวินหย่า
ทั้งสามคนเกาะสายลวดเหล็กค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า เบื้องล่างคือฝูงซอมบี้กว่าสามแสนตัว จากความสูงระดับนี้มองลงไปเห็นฝูงอมนุษย์ราวกับฝูงมดที่อัดแน่น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากตกลงไปจากความสูงระดับนี้ ต่อให้ไม่ตายก็จะถูกฝูงซอมบี้กระหายเลือดกัดกินจนไม่เหลือซาก
สายลวดเหล็กในมือเกิดจากการใช้แรงมหาศาลบิดเกลียวลวดเหล็กเส้นบางๆ สองเส้นเข้าด้วยกัน ปลายข้างหนึ่งผูกไว้กับดาดฟ้าของอาคารความมั่งคั่ง ส่วนอีกปลายหนึ่งผูกกับเหล็กเส้นเป็นมัดๆ คาไว้ที่ชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าว่านต้า
ความสูงของอาคารความมั่งคั่งสูงกว่าห้างสรรพสินค้าไม่น้อย และห่างกันประมาณสี่สิบเมตร ดังนั้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว หลังจากที่หลินอันพยายามอยู่หลายครั้งก็ได้ร่วมมือกับจางเถี่ยสร้าง “เส้นทางสู่ฟ้า” ระหว่างตึกสองหลังได้สำเร็จ
แผนการเดิมคือบุกตะลุยจากลานกว้างชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุด แล้วเข้าไปในห้างจากลานจอดรถใต้ดิน แผนการนี้ไม่เพียงแต่จะอันตราย แต่ยังง่ายที่จะถูกอสูรกลายพันธุ์ในฝูงซอมบี้ตรวจพบ โชคดีที่พรสวรรค์ของเวินหย่าหลังจากปลุกพลังแล้วได้มอบแผนการ “เส้นทางสู่ฟ้า” ให้กับหลินอัน นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึง
หลินอันมองไปยังจา
