ชั้นสองของอาคารความมั่งคั่ง ห้องรับรองแขกพิเศษ
บนพรมราคาแพงมีซอมบี้สองสามตัวนอนอยู่ หัวกะโหลกแตกละเอียด
“หัวหน้าหลิน!”
“หลินอัน”
จางเถี่ยพาเวินหย่ามาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข เดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าหลินอัน ส่วนโม่หลิงที่เดินมาคนสุดท้ายก็หาที่นั่งยองๆ กอดเข่าอยู่เงียบๆ ในมุมหนึ่ง
เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
หลินอันเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง แววตาฉายแววประหลาดใจ
ทั้งสามคนไม่ได้เสียเวลามามากนัก
ดูออกว่าหลังจากทำตามคำสั่งของเขาเสร็จแล้วก็รีบเดินทางมาที่นี่โดยไม่หยุดพัก
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลินอันประหลาดใจคือ บนตัวของจางเถี่ยและเวินหย่าสะอาดสะอ้านราวกับไม่ได้ผ่านการต่อสู้มาเลย
โม่หลิงในฐานะร่างอยู่ร่วม ไม่ถูกซอมบี้โจมตีโดยธรรมชาติก็แล้วไป
ตามหลักแล้ว สองคนนี้ต่อให้ระวังตัวแค่ไหนก็ต้องเจอกับซอมบี้ บนตัวน่าจะมีคราบเลือดอยู่บ้าง
โดยเฉพาะจางเถี่ย
สไตล์การต่อสู้ของเจ้านี่คือชอบแปลงร่างแล้วตบคนอื่นให้ตายในทีเดียว
“ตอนนี้เวินหย่าก็เป็นผู้ปลุกพลังแล้วนะ!”
“หัวหน้าหลิน คุณทายสิว่าพรสวรรค์ที่เธอปลุกขึ้นมาคืออะไร?!”
จางเถี่ยทำหน้าลึกลับ ร่างกายมหึมาราวกับหมีพยายามจะเบียดเข้ามานั่งข้างๆ เขา
เวินหย่าเม้มริมฝีปาก มองชายหนุ่มที่นั่งครุ่นคิดอยู่บนโซฟา แววตาซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
ทั้งสี่คนแยกกันเป็นสองทาง โม่หลิงเดินนำหน้าสำรวจเส้นทาง ส่วนจางเถี่ยก็พาเธอไปยังจุดรวมพลังงานวิญญาณแห่งหนึ่งในความทรงจำของหลิน
