บทที่ 54 เรียกค่าเสียหาย
จ้าวเอ้อร์หลางจึงเอ่ยขึ้น “เมื่อวานตอนข้าขึ้นเขาไปหาผัก ก็เห็นป้าหลินกับหลีฮวาด่าพี่ซิ่วเอ๋อต่อหน้าชุนเถา….ว่าพี่ซิ่วเอ๋อเป็นแม่ม่ายดวงกินสามี แถมบอกว่าชุนเถาเป็นเอ๋อ อีกหน่อยแม้แต่แม่ม่ายก็เป็นไม่ได้…..”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็มีสีหน้าซึมลงไป นางเดาได้แต่แรกแล้วว่าเรื่องต้องเป็นแบบนี้ แต่พอตอนนี้มาได้ยินกับหูเข้าก็อดโมโหในใจไม่ได้
“ชุนเถาคงจะทนไม่ไหวจึงเข้าไปเถียงกับพวกนาง แต่หลังจากนั้นท่านป้าหลินกับหลีฮวากลับร่วมกันลงมือ….” จ้าวเอ้อร์หลางเอ่ยต่อ
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “จากนั้นชุนเถาก็โดนผลักลงไป?”
จ้าวเอ้อร์หลางพยักหน้าด้วยสีหน้ากล้า ๆ กลัว ๆ ดูออกว่าการออกมาในวันนี้เขาก็ต้องใช้ความกล้าไม่น้อย!
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะพรืด “ท่านป้าหลิน ท่านนี่หน้าด้านจริง ๆ เลยนะ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วท่านยังจะปฏิเสธอีกเหรอ?”
ตอนนี้แม่หลินพูดอะไรไม่ออกแล้ว สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง
จางซิ่วเอ๋อจึงมองผู้ใหญ่บ้านซ่งและเอ่ย “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านต้องมอบความยุติธรรมให้เราสองพี่น้องด้วยนะเจ้าคะ! ตอนนี้ชุนเถาเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ จะปล่อยพวกนางไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!”
แม่หลินถามเสียงเครียด “เจ้าจะเอาอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเอ่ย “จะเอาอย่างไรงั้นเหรอ? ท่านคือฆาตกรชัด ๆ! เรื่องนี้จะต้องไปถึงทางการน่ะสิ!”
แม่หลินตัวสั่นเทิ้ม มองสวี่อวิ๋นซานแล้วเอ่ยขึ้น “อวิ๋นซาน! เจ้าพูดอะไรสักหน่อ
