ลงเขากับตา!”
คนที่พูดคือจางซานหยา
จางซานหยาออกมาตักน้ำ พอได้ยินสุ้มเสียงจากด้านนี้ก็เดินมาดู นางไม่เห็นก็จริง แต่ได้ยินตอนที่แม่หลินและหลีฮวาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ พอดี แล้วจะอยู่เฉยได้อย่างไร? นางรีบออกตัวทันที
จางซานหยายังเด็ก ตัวก็ผอมบาง สีหน้าตอนนี้ก็น่าสงสารสุด ๆ ทุกคนจึงค่อนข้างเชื่อในสิ่งที่จางซานหยาพูด
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “เด็กอายุแค่นี้โกหกไม่เป็นหรอก! พวกท่านนั่นแหละที่เป็นคนผลักชุนเถาบ้านข้าลงไป พวกท่านอย่าคิดจะปฏิเสธ!”
เมื่อแม่หลินเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้วจึงเอ่ยเสียงเย็น “ข้าเป็นคนผลักลงไปแล้วเจ้าจะทำไม? ข้าผลักนางก็เพราะนางมาหาเรื่องน่ะสิ?”
จางซานหยาร้องไห้ไปพูดไป “ท่านโกหก! ท่านกับหลีฮวานินทาพี่ใหญ่ข้า พี่รองข้าทนดูไม่ไหวจึงเข้าไปเถียงกับพวกท่าน พอพวกท่านเถียงสู้พี่รองข้าไม่ได้ก็เลยผลักนางลงไป!”
“พี่รองเจ้าเป็นบ้าขึ้นมาต่างหาก! จะมาตีหลีฮวาบ้านข้า ข้าถึงได้พลั้งมือ!” แม่หลินเอ่ย ตั้งใจจะโยนความผิดทุกอย่างให้จางชุนเถา
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “วันนี้ตอนชุนเถาออกจากบ้านก็ปกติดี! นางแค่สมองไม่ดีเพราะโหม่งกำแพง ไม่ได้เป็นบ้า!”
“ใครจะไปรู้ล่ะ นั่นน้องสาวเจ้า เจ้าจะพูดอะไรก็ได้!” แม่หลินแค่นเสียง
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “วันนี้ไม่ว่าพวกเจ้าจะยอมรับหรือไม่! ข้าก็ต้องแก้แค้นให้น้องสาวข้า!”
จางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าการประชันฝีปากกับแม่หลินต่อไปไม่มีประโยชน์ใด ๆ
นางไม่ได้ลืมเป้าหมาย
