บทที่ 51 เพื่อนบ้าน
“เจ้าอยากจะไปมาหาสู่กับนางข้าก็ไม่ขัดหรอก แต่วันหลังเจ้าอย่าไปที่บ้านผีสิงดีกว่า ถ้ามีอะไรติดกลับมาจะทำอย่างไร?” แม่หวังเอ่ย
จวี๋ฮวารีบพยักหน้า “ข้ารู้เจ้าค่ะ”
โหย่วซวนมองจวี๋ฮวาอย่างอ่อนโยนและเอ่ยขึ้น “ยังไม่รีบขอบคุณท่านแม่อีก ท่านแม่ที่ใจกว้างรู้แจ้งขนาดนี้จะไปหาที่ไหนได้อีกละ?”
คำพูดยกยอของโหย่วซวนทำให้แม่หวังมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม
จวี๋ฮวาเอ่ยเสียงแผ่ว “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”
คำขอบคุณนี้มาจากใจ ถึงแม้แม่หวังจะดุและเข้มงวดกับนาง แต่ส่วนใหญ่แล้วนางเมตตามาก
อย่างงานในบ้าน แม่หวังมักจะเลือกทำที่เป็นงานหนัก แล้วเหลือให้นางทำนิดหน่อย
นี่ถ้าอยู่บ้านคนอื่น นางแทบจะจินตนาการไม่ออกเลย
แม่สามีอย่างแม่หวังหาได้ไม่มากจริง ๆ! จวี๋ฮวารู้สึกปิติจากใจจริง
เมื่อท่านหมอเมิ่งกินข้าวที่บ้านจางซิ่วเอ๋อเสร็จ เขาก็เก็บของและเอ่ยลา รับปากว่าอีก 2 วันจะมาดูอาการชุนเถาใหม่
จางซิ่วเอ๋อเก็บของเสร็จก็เอาไส้หมูยัดเข้าไปในแผ่นแป้งข้าวโพด และใส่หมูสามชั้นเข้าไป 2 ชิ้น แล้วก็เอาไข่ต้มให้จางซานหยาอีก 2 ฟอง
กินคืนนี้ชิ้นนึง อีกชิ้นหนึ่งซ่อนไว้ให้แม่โจวกินเป็นอาหารเช้า
ส่วนจางซานหยาต้องผ่านบ้านผีสิงก่อนขึ้นเขาอยู่แล้ว กินตอนร้อน ๆ ได้ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้เอาของกินให้จางซานหยา
หลังจากจางซานหยากลับไป ฟ้าก็เกือบมืด
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตากังวล นางพักอยู่ครู่นึง ก่อนจะหยิบมีดปั
