บทที่ 52 ฟาดฟันคน
คนหนึ่งที่อยู่ในฝูงชนเห็นจางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้ก็เกลี้ยกล่อม “ซิ่วเอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป? กลางค่ำกลางคืนไม่นอนมาทำอะไร? มีอะไรก็คุยกันดี ๆ เถิด อย่าต้องขนาดใช้มีดเลย”
จางซิ่วเอ๋อหันมาด้วยสีหน้าอ่อนลง หน้าตาน้อยอกน้อยใจ “ข้าก็ไม่อยากทำแบบนี้! แต่พวกนั้นลงมือกับชุนเถา ทุกคนก็น่าจะรู้ว่าชุนเถามีความหมายกับข้าขนาดไหน! ข้าเห็นนางสำคัญกว่าตัวเองอีก!”
น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อดุดันนิดหน่อย “แต่ว่า! วันนี้ป้าหลินกับหลีฮวาสองคนกลับผลักชุนเถาลงเนินเขา! ตอนนี้ชุนเถาเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้!”
จางซิ่วเอ๋อแกล้งพูดให้เรื่องราวดูใหญ่โตขึ้น
จริง ๆ แล้วก็เป็นประมาณนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่ว่าชุนเถาโชคดี นางอาจไม่ได้กลับมาจริง ๆ!
ถ้าไม่ใช่พวกนางสองพี่น้องตอบสนองว่องไว คงจะโดนงูพิษกัดตายไปนานแล้ว
สวี่อวิ๋นซานได้ยินแบบนั้นก็มองแม่หลินและหลีฮวาอย่างตกตะลึง ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านแม่ หลีฮวา พวกท่านผลักชุนเถาลงเนินเขาจริง ๆ เหรอ?”
แม่หลินหลบสายตา ก่อนจะกัดฟันพูด “เจ้าไม่ได้เห็นกับตาสักหน่อย กล้าดีอย่างไรมาใส่ร้ายข้า? วันนี้ตอนข้าขึ้นเขาไม่เห็นชุนเถาด้วยซ้ำ!”
เวลานี้หลีฮวาก็เชิดหน้าขึ้น ท่าทางให้ตายก็ไม่ยอมรับ “ถูกต้อง! พวกเราไม่เห็นชุนเถาเลย!”
จางซิ่วเอ๋อโกรธจนสั่นไปทั้งตัว นางคิดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้
เวลานี้ เสียงสะอื้นเสียงหนึ่งดังขึ้น “ข้าเห็น! ข้าเห็นพวกเจ้าผลักพี่รองข้า
