บทที่ 45 สาดน้ำเสีย
นี่เป็นครั้งแรกที่จางซิ่วเอ๋อปะทะกับแม่เถา
พูดถึงแม่เถาแล้ว จางซิ่วเอ๋อไม่มีความทรงจำดี ๆ กับนางเท่าไรนัก เมื่อก่อนตอนอยู่ตระกูลจาง ถึงแม้แม่เถาจะอยู่ใต้การกดขี่ของแม่เฒ่าจางเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้เห็นใจพวกนางที่อยู่บ้านสี่
นางกลับถือตัวว่าตนเองมีลูกชายสองคนให้ตระกูลจางแล้วล้อเลียนและรังแกแม่โจวเป็นประจำ
ยิ่งกับบุตรสาวทั้งสามคนของแม่โจวแล้ว นางก็เอาแต่ชี้นิ้วสั่งตลอด
ตอนนี้แม่เถาทำตามที่แม่เฒ่าจางพูด ปรี่เข้ามาจับตัวจางซิ่วเอ๋อไว้
แม่เฒ่าจางเอ่ยเสียงเย็น “จับนางไว้ ข้าจะดูซิว่าในตะกร้าสานของนังตัวซวยนี่มีของดีอะไร!”
“เฮอะ ครั้งที่แล้วบอกว่าตัวเองใช้เงินจนหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? วันนี้มีชุดดี ๆ ใส่เสียแล้ว แถมยังเข้าเมืองอีก คิดจะหลอกใครรึ?” แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อโกหกตัวเองแล้วก็โมโหขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อหลบหลีกการจับกุมจากแม่เถาไปพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งไปพลาง “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องของที่ข้าซื้อมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ข้าไม่มีเงินแล้วจริง ๆ! ต่อให้ข้ามีเงินแล้วเกี่ยวอะไรกับท่าน?”
“พวกท่านทำแบบนี้มันเรียกว่าแย่งกันชัด ๆ!” จางซิ่วเอ๋อกัดฟันพูด
ตอนนี้แม่เถาจับยึดเสื้อผ้าจางซิ่วเอ๋อไว้ ส่วนแม่เฒ่าจางผู้หูตาไวก็ยื่นมือออกไปดึงของบางอย่างออกจากตะกร้าสานของจางซิ่วเอ๋อ
ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยมามุงอยู่รอบ ๆ
หมู่บ้านนี้ก็ดีตรงนี้แหละ บ้านไหนมีอะไรก็จะมีคนมามุงไม่น้อย
อย่างไรเสี
