ยชีวิตในยุคโบราณก็น่าเบื่อเกินไป ทำให้ทุกคนต่างหวังจะเอาเรื่องที่เกิดขึ้นแบบนี้ไปคุยเล่นซุบซิบหลังมื้ออาหาร
จางอวี่หมินเห็นมารดาตนดึงของออกมาได้ก็เข้ามาใกล้
จางซิ่วเอ๋อเห็นเช่นนี้ก็เอามือผลักแม่เฒ่าจาง
หญิงชราเซไปชนจางอวี่หมิน ทำให้ไส้หมูในมือหกกระจายเต็มตัวนาง
ไส้นั่นก็คือสารพัดเครื่องในมัดรวมกันเป็นพวงหนึ่ง ยังไม่ได้ชำระล้าง จะไม่เหม็นคาวได้อย่างไร?
วันนี้จางอวี่หมินติดดอกไม้ผ้าไว้บนศีรษะสองดอก ถ้าไม่ใช่ท่าทางแข็งกระด้างนั่น นางก็ดูเหมือนดอกไม้ขาวดอกน้อย
แต่พอเป็นแบบนี้ ภาพลักษณ์ของจางอวี่หมินก็ไม่ค่อยดีเท่าไร
จางซิ่วเอ๋อออกแรงสลัดจนหลุดจากแม่เถา ก่อนจะออกแรงคว้าเก็บไส้หมูเข้าตะกร้าสานตัวเอง
ของแบบนี้นางไม่ยอมให้แม่เฒ่าจางได้ไปหรอก!
ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อก็มองแม่เฒ่าจางอย่างโมโหแล้วเอ่ยขึ้น “นี่เป็นของที่ข้าซื้อมาบำรุงร่างกายให้ชุนเถา! ตอนนี้ข้าไม่มีเงินซื้อเนื้อ ซื้อได้เพียงของแค่นี้พวกท่านยังจะแย่งอีกเหรอ?”
ไส้หมูมีราคาถูก ไม่ค่อยมีคนซื้อของแบบนี้กิน
เมื่อทุกคนเห็นจางซิ่วเอ๋อซื้อเจ้านี่มา ก็นึกเห็นใจขึ้นมาทันที
จางอวี่หมินคลานขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเลพลางร้องไห้โวยวาย “เจ้าขอโทษข้าเดี๋ยวนี้!”
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างนึกขำ “เรื่องอะไรข้าต้องขอโทษเจ้า? การที่พวกเจ้าแย่งของของข้านี่คิดว่าทำถูกเหรอ?”
จางอวี่หมินกัดฟันพูด “เจ้าทำเสื้อผ้าข้าเลอะ ถอดเสื้อผ้าบนตัวเจ้ามาให้ข้า!”
วันนี
