้จางอวี่หมินสวมชุดสีชมพูอ่อน เนื้อผ้าไม่เลว แค่ซักจนซีดไปหน่อย ดูแล้วสีไม่สดเท่าเสื้อผ้าของจางซิ่วเอ๋อ
อีกอย่าง มีใครบ้างที่ไม่กลัวเสื้อผ้าของตนจะเลอะ?
เมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อใส่แต่เสื้อผ้าที่มีรอยปะ จางอวี่หมินเองยังไม่เห็นนางอยู่ในสายตา และกลัวว่าจะเปื้อนเสื้อผ้าของตนเสียด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อสวมเสื้อผ้าดูดีขึ้น
ดังนั้นความคิดแรกของจางอวี่หมินก็คือนางอยากได้เสื้อผ้าชุดนี้ อีกความคิดหนึ่งก็คือคนฐานะอย่างจางซิ่วเอ๋อมีสิทธิ์อะไรได้แต่งตัวดีแบบนี้?
ดังนั้นในวันนี้นางจึงอยากจะถอดชุดจางซิ่วเอ๋อออก
ต่อให้นางไม่เอาไปใส่ ก็ไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อแต่งตัวดีแบบนี้!
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตาประหนึ่งมองคนโง่ “อาเล็ก เจ้าจะไร้เหตุผลเกินไปแล้วนะ ไส้หมูของข้าอยู่ดี ๆ ในตะกร้าสานของข้า ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าจะแย่งกันให้ได้ จะไปโดนตัวเจ้าได้อย่างไร?”
“หรือว่าถ้าเสื้อผ้าเจ้าเปื้อนคราบน้ำมันบ้านคนอื่นเองแล้วต้องให้คนอื่นชดใช้ให้เจ้าเหรอ? ใต้หล้านี้ไม่น่าจะมีเรื่องแบบนี้นะ?” จางซิ่วเอ๋อพูดแล้วก็รู้สึกว่าสมองของจางอวี่หมินมีปัญหา
แต่คิด ๆ ดูก็น่าจะใช่ จางอวี่หมินมีแม่ที่สุดโต่งแบบนี้ ดังนั้นมันแปลกตรงไหนหากนางจะมีความคิดความอ่านไม่เหมือนคนปกติ?
จางอวี่หมินโดนจางซิ่วเอ๋อสบประมาทจนหน้าร้อน และรู้สึกว่ามีคนมองนางด้วยสายตาดูถูก จึงรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก
ถึงอย่างไรจางอวี่หมินก็ไม่ใช่แม่เฒ่าจาง ถึงนางจ
