ะไม่มีเหตุผลไปหน่อย อย่างไรเสียนางก็เป็นแค่แม่นางน้อย หน้าไม่หนาเท่าแม่เฒ่าจาง
แต่จะให้จางอวี่หมินยอมแพ้แบบนี้ก็เป็นไปไม่ได้!
จางอวี่หมินกัดฟันมองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ว่าเสื้อผ้าของเจ้านี่มาจากไหน! ถ้าเจ้าไม่เอาเสื้อผ้าให้ข้า ข้าจะแฉเรื่องที่เจ้าทำ!”
จางซิ่วเอ๋อจะไปยอมโดนจางอวี่หมินขู่ได้อย่างไร “เจ้าก็พูดสิ ว่าข้าทำอะไร”
จางอวี่หมินเอ่ยเสียงเย็น “เจ้ามันก็แค่แม่ม่ายจะมีเงินได้อย่างไร? ส่วนเรื่องที่เจ้าบอกว่าไปเจอสมุนไพรบนเขา ในบรรดาพวกเรามีใครไม่เคยขึ้นเขาบ้าง? ทำไมคนอื่นถึงไม่เจอสมุนไพรล่ะ? ในสายตาข้าแล้ว ข้าว่าเจ้าคงไปทำเรื่องไม่ดีในเมืองมาชัด ๆ!”
“ไม่แน่นะ อาจจะไปปรนนิบัติแขกที่ไหนมาก็ได้ถึงได้มีเงิน!”
นางถากถาง ก่อนเชิดคางและวางท่าโอหัง “เจ้าไม่ยอมเอาเสื้อผ้าให้ข้า ข้าก็ไม่อยากได้เสื้อผ้าที่เจ้าใช้เงินสกปรกซื้อมาเหมือนกัน!”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มบาง พลางเอ่ยตอบ “ดูท่าเจ้าคงไม่ใส่ใจสิ่งที่ข้าเตือนเมื่อครู่จริง ๆ…เช่นนั้นเจ้าอยากจะทำลายชื่อเสียงข้า ก็ทำลายต่อไปเถอะ”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักก่อนจะพูดต่อ “ตอนนี้ข้าเป็นแม่ม่าย ไม่มีทางได้แต่งงานแล้ว สภาพชุนเถาตอนนี้ก็ไม่ค่อยดี ซานหยาก็อายุยังน้อย ไม่รีบร้อนเรื่องแต่งงาน……”
“แต่เจ้าสิ อายุเท่าข้า นับแล้วโตกว่าข้าหลายเดือนด้วย เจ้ายังจะได้แต่งงานอีกเหรอ? ถ้าคนไม่รู้เรื่องมารู้เข้าว่าเจ้ามีหลานสาวที่ประพฤต
