ริงเจ้าก็มาฆ่าข้าสิ!”
จางอวี่หมินโดนยุแยงดังนั้นก็เข้ามากระชากจางซิ่วเอ๋อโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น
ในตอนนี้เองจางซิ่วเอ๋อก็ร้องออกมาทันที “อาเล็ก ท่านอย่าตีข้า! ข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าตีข้าเลย!”
จางอวี่หมินผงะ ไม่รู้ว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อที่เมื่อครู่นี้ยังกวนประสาทตัวเองอยู่จู่ ๆ ก็มีท่าทางเปลี่ยนไป
ในตอนนั้นเองก็มีคนแบกจอบสองคนเดินผ่านพวกนาง พลางมองจางอวี่หมินอย่างมีความหมาย
จางอวี่หมินถึงบางอ้อในทันที นางเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าหลอกลวงข้า!”
“หากเจ้าไม่กลัวขายหน้า ก็มาตบข้าแรง ๆ เลย!” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงแผ่ว
จางอวี่หมินโมโหจนสีหน้าเป็นสีเดียวกับตับหมู แค้นเสียจนอยากจะพุ่งเข้าไปบดขยี้จางซิ่วเอ๋อให้แหลกเป็นมันฝรั่งบด
แต่เมื่อนึกถึงชื่อเสียงตัวเอง สุดท้ายจางอวี่หมินจึงได้อดทนไว้ กระทืบเท้าและมองแม่เฒ่าจาง “ท่านแม่ จางซิ่วเอ๋อรังแกข้า!”
“เหลียนชุ่ย เจ้าเข้าไปจับตัวนังนี่ไว้ วันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนนังคนที่ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ให้ได้!” แม่เฒ่าจางสั่ง
เหลียนชุ่ยก็คือชื่อของแม่เถา
แม่เถาอายุมากกว่าแม่โจวนิดหน่อย แต่ยังไม่ถึงสี่สิบ โหนกแก้มโปนเล็กน้อย หน้าตอบ ท่าทางฉลาดและก๋ากั๋น
………………………………………………
