นตระกูลเนี่ย ตระกูลจางอับอายขายหน้าไม่ได้หรอก”
จางอวี่หมินเห็นจางซิ่วเอ๋อบังอาจเถียงตัวเองก็ฉุนขึ้นมา นังนี่ เมื่อก่อนเห็นนางแต่ละทีก็มีท่าทางอย่างกับหนูเห็นแมว! ตอนนี้กล้าขึ้นเยอะนี่!
อย่าคิดว่าออกจากตระกูลจางไปแล้วจะปีกกล้าขาแข็ง คิดว่านางทำอะไรไม่ได้นะ!
“เจ้านี่เห็นขนนกเป็นลูกธนูจริง ๆ เลยนะ แต่งงานออกเรือนเหรอ? เหอะ! เจ้าก็แต่งงานออกเรือนไม่ใช่หรืออย่างไร? ยังไม่ทันอยู่บ้านนั้นข้ามคืนเลยก็กลายเป็นแม่ม่ายน้อยเสียแล้ว! ยังมีหน้าเอามาพูดอีก! ถ้าไม่ใช่เพราะดวงเจ้ากินสามี คุณชายเนี่ยอาจจะไม่ตายไวขนาดนี้ก็ได้!” จางอวี่หมินแค่นเสียง
จางซิ่วเอ๋อมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าตอนนี้มีคนชะโงกหน้ามาดูแล้ว จากนั้นนางก็ยิ้มหวาน “อาเล็ก ข้าเตือนด้วยความหวังดี นี่ข้างนอกบ้านนะ ไม่ใช่ในบ้านตระกูลจาง เจ้าเป็นบ้าแบบนี้ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะไม่ค่อยจะดีกับชื่อเสียงเจ้าเท่าไหร่ อีกหน่อยคงยากจะหาคู่แต่งงาน……”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงัก “ข้าน่ะเป็นแม่ม่ายไปแล้ว แต่ถึงเวลานั้นเกรงว่าจะมีคนแต่งไม่ออก แม้แต่แม่ม่ายก็ไม่ได้เป็น!”
ถ้าบอกว่าการเป็นแม่ม่ายมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ฉะนั้นหญิงแก่ที่ไม่ได้แต่งงานก็ไม่ใช่ชื่อเสียงที่น่าฟังเท่าใดหรอก!
บางครั้งเกรงว่าจะแย่ยิ่งกว่าแม่ม่ายเสียอีก!
สีหน้าจางอวี่หมินบิดเบี้ยวขึ้นมา “ถ้าเจ้ากล้าพูดเหลวไหลอีก! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายเลย!”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองจางอวี่หมิน “แน่จ
