อผ้าของจางซิ่วเอ๋อในปราดเดียว
ก็แค่ตัวขาดทุนคนหนึ่งจะมีเสื้อผ้าใหม่ใส่ได้อย่างไร? อีกอย่างเจ้าตัวขาดทุนนี่เอาเงินมาจากไหน? ถึงซื้อเสื้อใหม่ได้!
ตอนนี้เองจางซิ่วเอ๋อก็นึกเสียใจทีหลังอย่างสุดซึ้ง อุตส่าห์รอบคอบเป็นอย่างดี กลับคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเล็งเสื้อผ้าชุดนี้
แต่ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็คิดตก
นางจะใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้ไปตลอดไม่ได้ อีกหน่อยนางอาจจะมีเงินยิ่งกว่านี้ หรือว่าเวลาจะซื้ออะไรกินอะไรใช้ต้องหลบซ่อนจากตระกูลจางไปตลอดเลยงั้นหรือ? จะเดินยืดอกอย่างสง่าผ่าเผยหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?
พอคิดได้แบบนี้สีหน้าจางซิ่วเอ๋อก็เย็นชาขึ้น นางยืดอกมองจางอวี่หมิน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ข้าจะเข้าเมืองหรือไม่ ไม่น่าจะเกี่ยวกับเจ้านะ?”
“จางซิ่วเอ๋อ! เจ้ากล้าพูดจาแบบนี้กับอาเล็กเจ้าเหรอ?” แม่เฒ่าจางมีสีหน้ามืดครึ้ม ตวาดด่าในทันที
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางอย่างไม่แยแส “ข้าพูดเรื่องจริง หรือว่าหญิงสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วอย่างข้าจะเข้าเมืองทีต้องรายงานอาเล็กของตัวเองด้วยอย่างนั้นหรือ?”
นางรู้สึกว่าแม่เฒ่าจางกับจางอวี่หมินนี่ช่างน่าขันจริง ๆ หน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองเสียอีก
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาเย็นชา “ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้า กลัวว่าเจ้าจะไปในทิศทางที่ไม่ดี จะทำให้ตระกูลจางอับอายขายหน้าเอาต่างหาก”
จางซิ่วเอ๋อสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้าคอยเป็นห่วง! ข้าแต่งงานออกเรือนไปแล้ว เป็นค
