ามาหา นางก็เข้าใจในทันทีว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีเกินไป
แม่เฒ่าจาง จางอวี่หมิน แล้วก็แม่เถาได้เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา และขวางทางเอาไว้
ที่แท้แม่เฒ่าจางก็ส่งสือโถวไว้คอยเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ พอเห็นจางซิ่วเอ๋อเขาก็รีบแจ้นกลับไปแจ้งข่าว
เมื่อครู่นี้สือโถวปะปนอยู่ในกลุ่มเด็ก ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ทันสังเกต และยิ่งคิดไม่ถึงว่าเด็กคนหนึ่งจะถูกหลอกใช้ได้
“ต๊าย ซิ่วเอ๋อ เจ้าไปที่ตัวเมืองมาอีกแล้วเหรอ ทำไมช่วงนี้เจ้าเข้าเมืองบ่อยจังเลยล่ะ” จางอวี่หมินจ้องจางซิ่วเอ๋อพลางเอ่ยขึ้น
วันนี้จางซิ่วเอ๋อใส่ชุดใหม่ของตัวเอง เพราะถ้าแต่งตัวแย่เกินไปขณะออกไปข้างนอก จะทำให้คนอื่นไม่อยากค้าขายด้วย มันจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ที่วันนี้จางซิ่วเอ๋อขายปลาได้ราบรื่นเพียงนี้ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่นางเปลี่ยนชุด
มีโรงเตี๊ยมไหนบ้างต้อนรับผู้คนที่แต่งตัวซอมซ่อเข้าร้านตัวเอง?
ตอนนี้สายตาจางอวี่หมินได้มากวาดวนอยู่บนเสื้อผ้าของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อถึงเพิ่งรู้ตัวว่าต่อให้วันนี้นางจะคิดว่าไม่เป็นที่สนใจของใครเพียงเพราะมีเครื่องในหมูอยู่ในตะกร้า แต่นางกลับลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้ตนเองสวมเสื้อผ้าดี ๆ ออกจากบ้าน
อืม ถึงจะพูดว่าเป็นเสื้อผ้าดี ๆ แต่ที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นที่สะดุดตาอะไร มีใครในหมู่บ้านไม่เคยใส่เสื้อผ้าใหม่ที่ทำจากผ้าหยาบบ้าง?
ดังนั้นขณะที่จางซิ่วเอ๋ออยู่บนเกวียน ก็ไม่มีผู้ใดสังเกตได้
แต่จางอวี่หมินกลับมองเห็นเสื้
