บทที่ 43 กินปลา
ของที่ลูกของนางรู้และทำได้ เยอะกว่าตัวนางที่เป็นแม่เสียอีก
ตอนแรกนางยังเป็นห่วงว่าจางซิ่วเอ๋อออกจากตระกูลจางแล้วจะลำบาก แต่เมื่อดูตอนนี้ จางซิ่วเอ๋อทำถูกแล้วที่ออกจากบ้านตระกูลจาง!
“รีบกินเถอะเจ้าค่ะ ปลาเย็นแล้วจะไม่อร่อย!” จางซิ่วเอ๋อรบเร้า
ปลาสมัยโบราณมาจากธรรมชาติล้วนๆ ไม่มีกลิ่นสาบโคลนเหมือนปลาเพาะเลี้ยงของยุคปัจจุบัน แถมปลาที่จับมานี่ก็ไม่เคยกินอาหารเร่งโต เนื้อปลาจึงอร่อยเป็นพิเศษ
หลังกินอาหารเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็ส่งแม่โจวกับจางซานหยากลับไป แถมยังให้แบกหญ้าอาหารหมูกลับไปด้วย เพราะถ้าไม่เอาของพวกนี้กลับไป แม่เฒ่าจางต้องหาเรื่องพวกนางแน่
กินเยอะขนาดนี้นอนเลยคงจะไม่ได้ แต่ยุคโบราณก็ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร
จางซิ่วเอ๋อจึงพาจางชุนเถาขึ้นเขาไปลงแหครอบ
หลังจากกลับมาแล้ว สองพี่น้องก็นอนลงบนเตียง
จางชุนเถาถามเสียงเบา “พี่ เงินที่พี่ได้จากการขายปลาวันนี้ใช้ไปหมดรึยัง?”
เมื่อตอนกลางวันจางชุนเถาพยายามอดทนไม่เอ่ยถาม นางไม่อยากยุ่งเรื่องนี้ อย่างไรเสียถ้าไม่มีพี่ใหญ่ก็ไม่มีทางหาเงินพวกนี้ได้ แต่ตอนนี้นางทนไม่ไหวแล้ว
ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นแค่เด็ก ซ่อนอะไรในใจไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ครั้งนี้ข้าขายได้ 5 ตำลึงเงิน!”
“ทำไมเยอะขนาดนี้ล่ะ?” จางชุนเถาอึ้ง
จางซิ่วเอ๋อเอา 4 ตำลึงเงินที่เหลือที่ตัวเองซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาให้จางชุนเถาดู
ตอนนี้จางชุนเถาไม่เชื่อไม่ได้แล้ว
“วันนี้ต
