อนขายปลาเจอคนใจดีเข้า นอกจากจะซื้อปลาแล้วยังให้เงินเพิ่มด้วย” จางซิ่วเอ๋อพูดกำกวม ไม่คิดจะเล่าสิ่งที่ตัวเองเจอให้จางชุนเถาฟัง
จางชุนเถารู้ไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้ แถมยังจะเพิ่มความกังวลด้วย
“ตำลึงนี่ ข้าคิดว่าจะคืนให้พี่สวี่ 2 ตำลึงเงิน” จางซิ่วเอ๋อบอกการตัดสินใจของตัวเอง
จางชุนเถาตาโต ไม่เข้าใจนิดหน่อย “ค่ายาจินชวงนั่นน่ะเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณเขา”
“พี่ แต่พี่สวี่เขาอยากทำดีกับพี่แบบนี้ เขาย่อมอยากให้พี่เป็นเจ้าสาวเขาอยู่แล้ว!” จู่ ๆ จางชุนเถาก็พูดขึ้น
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าจริงจังขึ้น “ชุนเถา! ต่อไปนี้ห้ามเจ้าพูดแบบนี้อีกนะ! ตอนนี้พี่อยู่ในฐานะอะไร? ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าไม่รู้ว่าจะนินทาข้าอย่างไรบ้าง!”
“แต่….โอ๊ย พี่ ทำไมพี่คิดแบบนี้ล่ะ? พี่สวี่เป็นคนดีขนาดนั้น ไม่สนเรื่องฐานะพี่อยู่แล้ว! อีกอย่างพี่ไม่ได้เป็นสามีภรรยากับเจ้าคนขี้โรคตระกูลเนี่ยจริงๆ สักหน่อย! ขอแค่พี่สวี่ไม่คิดมากก็ไม่เป็นไรหรอก!” จางชุนเถารู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อคิดมากเกินไป
“ชุนเถา เจ้าคิดอะไรง่ายเกินไป!” จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่ เป็นเพราะข้าใช่ไหมพี่ถึงไม่อยากแต่งงาน? ไม่เป็นไรหรอก ข้าโตแล้ว อยู่คนเดียวได้!” จางชุนเถารับประกันอย่างมั่นใจ
จางซิ่วเอ๋อจึงพูดอย่างตั้งใจ “พี่รู้ว่าเจ้าหวังดีกับพี่ แต่ต่อให้พี่สวี่ยอม ในบ้านพี่สวี่ก็ยังมีหลีฮวา มีป้าหลิน…..ป้าหลินจะยอมให้แม่ม่ายดวงกินสามี
