อย่างข้าเข้าบ้านได้อย่างไร?”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีก “ที่สำคัญที่สุดก็คือ ข้าไม่ได้ชอบพี่สวี่”
จางชุนเถาฟังจบก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พูดขึ้นอย่างกลุ้มใจ “ป้าหลินกับหลีฮวาน่าเบื่อจริง ๆ นั่นแหละ”
“วันนี้ตอนข้าออกไปนั่งรถเกวียนรอบเดียวกับป้าหลิน ป้าหลินก็เตือนข้าว่าเลิกคิดจะเข้าบ้านสวี่ได้เลย” จางซิ่วเอ๋อลองเล่าดู
จริง ๆ เรื่องแบบนี้นางไม่อยากพูดให้จางชุนเถาฟังเลย แต่เพื่อป้องกันไม่ให้จางชุนเถาจับคู่นางกับสวี่อวิ๋นซานอีกจนเป็นเรื่องเป็นราว จางซิ่วเอ๋อจึงตั้งใจแน่วแน่ให้จางชุนเถาได้เห็นความเป็นจริง
ต่อให้สวี่อวิ๋นซานจะดีแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับนางจางซิ่วเอ๋อ!
จางชุนเถาลุกพรวดขึ้นนั่งจากเตียง สีหน้าเย็นยะเยือก “พี่ นางพูดอะไรไม่ดีใช่ไหม?”
จางชุนเถาพูดมาถึงตรงนี้ก็ถูมือถูหมัด ท่าทางเหมือนอยากไปแก้แค้นให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อรีบดึงจางชุนเถาไว้และเอ่ย “นางก็โดนไปเหมือนกัน เจ้าก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้ข้าไม่ยอมโดนรังแกง่าย ๆ”
สีหน้าจางชุนเถาดีขึ้น นางแค่นเสียง “นางไม่อยากให้พี่แต่งเข้าบ้าน ใช่ว่าพวกเราจะพิศวาสตระกูลสวี่นักนี่! ถ้าอีกหน่อยต้องมีแม่สามีแบบนี้ เราอาจจะใช้ชีวิตลำบากกว่าท่านแม่เราอีก!”
พอเห็นจางชุนเถาเข้าใจแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็บอกยิ้ม ๆ “ใช่แล้ว อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้ชอบสวี่อวิ๋นซาน เขาจะแต่งกับใครก็ให้เขาแต่งไป ข้าคืนตำลึงนี่ให้เขาก็ถือว่าไม่ติดค้างอะไรกัน
