ตัวนางเองไม่มีสามีและไม่คิดจะแต่งงาน ไม่มีชื่อเสียงก็คือไม่มี เพียงแต่นางอยากจะลองดูว่าแม่หลินกลับไปแล้วจะสู้หน้าสามี สู้หน้าลูกชายได้อย่างไร!
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับสวี่อวิ๋นซาน แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเขา นึกขอบคุณสวี่อวิ๋นซานอยู่ในใจด้วยซ้ำ แต่นึกขอบคุณเขาคือเรื่องหนึ่ง โกรธแค้นกับแม่หลินก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นางจะปล่อยให้แม่หลินรังแกตัวเอง เพียงเพราะยารักษาแผลขวดเดียวของสวี่อวิ๋นซานไม่ได้หรอกนะ!
ถ้าวันนี้ตัวเองไม่สู้ ไม่รู้ว่าวันหน้าแม่หลินจะเหิมเกริมขนาดไหน!
ต่อให้แม่หลินไม่หาเรื่องนาง ก็อาจจะมีคนอื่นเห็นนางหัวเดียวกระเทียมลีบแล้วรังแกเอาได้!
แม่หลินไม่สนใจอะไรแล้ว ครั้นบันดาลโทสะ คำพูดที่ใช้ด่าก็ยิ่งไม่น่าฟัง สีหน้านางหรือก็ดุดันขึ้น “นังแม่ม่ายชั้นต่ำ! ยั่วยวนลูกชายข้าแล้วยังจะมาใส่ร้ายข้าอีก! หน้าไม่อายจริง ๆ”
สีหน้าจางซิ่วเอ๋อเย็นยะเยือก “ท่านป้าหลิน ข้ารู้ว่าท่านโกรธที่ข้าพูดเรื่องนั้นของท่าน แต่ถ้าวันนี้ท่านไม่มาหาเรื่องข้าก่อน ข้าก็คงไม่ทำแบบนี้หรอกเจ้าค่ะ!”
พูดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ นางก็ทำตาแดง แสดงสีหน้าเสียใจและน้อยใจออกมา “ข้าเป็นแม่ม่ายก็จริง แต่มันเป็นความผิดข้าเหรอ? ทุกคนบอกว่าข้ามีดวงกินสามี แต่คุณชายเนี่ยล่ะ? ต่อให้ข้าไม่แต่งกับเขา เขาก็จะไม่ตายเหรอ?”
“ข้าหวังอะไรได้บ้างจากการแต่งงานกับคุณชายเนี่ย? บอกว่ามีสินสอด แต่ข้ายังไม่เห็นสักแดงเดียว! จู่ ๆ ข้าต้องกล
