ใหม่ เจ้าไม่เหมือนคนที่กลายเป็นแม่ม่ายพวกนั้นหรอกนะ” จวี๋ฮวาเอ่ยเสียงนุ่มนวล
จางซิ่วเอ๋อเหมือนหาที่พึ่งได้ นางกอดจวี๋ฮวาไว้ “ฮือ ๆ ข้าแค่พยายามจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ดูแลชุนเถาให้ดี แต่ทำไมล่ะ ทำไม? ข้าไม่เคยมีเรื่องกับใคร แต่คนอื่นชอบมาตัดทางข้า!”
แม่หลินที่อยู่อีกด้านมองภาพตรงหน้าด้วยตาเบิกกว้าง
นางยังไม่ทันได้ตั้งสติ จางซิ่วเอ๋อที่เมื่อครู่ยังเถียงคำไม่ตกฟากกับนางทำไมจู่ ๆ ถึงร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้แล้วล่ะ? ปากก็พูดไม่หยุดว่านางจะบีบคั้นเจ้าตัวให้ตาย?
แม่หลินกัดฟัน นางขยับปากกำลังจะพูด
พลันด้านนี้ก็มีคนเอ่ยขึ้น “แม่นางสวี่ ท่านพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย! ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กใจเด็ด อายุแค่นี้ก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย จะรู้สึกดีได้อย่างไร? ไม่ว่าใครถูกใครผิด ท่านก็ไม่ควรแทงใจดำนางต่อหน้าทุกคนแบบนี้!”
“เด็กคนนี้โดนส่งกลับมาในเกี้ยวเจ้าสาว พวกเราหลายคนเห็นกันหมดว่ามีกรรไกรปักที่อก! นางไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วจริง ๆ ตอนนี้นางอุตส่าห์ฟื้นตัวดีขึ้นแล้ว ถ้าเจ้าไปทำให้คนอื่นเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่อีก เกรงว่าตัวเจ้านั่นแหละได้โดนแน่!”
คนที่พูดเป็นหญิงชราผมขาว ทุกคนเรียกนางว่าแม่เฒ่าเฝิง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อพอรู้จักคนบนเกวียนหมดแล้ว ใครนิสัยอย่างไรก็พอทราบบ้าง
คนที่หวังดีกับนางบนเกวียนนี้คงจะมีแค่จวี๋ฮวาและแม่เฒ่าเฝิง นางจะจำสองคนนี้ไว้ให้ดี คิดกับตัวเองว่าอีกหน่อยจะไปมาหาสู่กับสองคนนี้บ่อย ๆ
ส่วนคนอื่น ๆ ที่มามุงเพร
