งจางซิ่วเอ๋อกัน จางซิ่วเอ๋อก็มาเลย ถึงพวกนางไม่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะได้ยินอะไร และไม่กลัวจางซิ่วเอ๋อด้วย แต่จะมากจะน้อยก็มีความไม่กล้าสู้หน้าบ้าง
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอ่อนให้ทุกคน และก้มหน้าเดินผ่านไป
สายตาที่คนเหล่านี้มองจางซิ่วเอ๋อก็เปลี่ยนจากแปลกพิกลเป็นเหลือเชื่อ
พวกนางเหมือนคิดไม่ถึงว่าตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจะอยู่อย่างปกติสุข แถมดูสดใสขึ้น ดูจากรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้านั้นก็รู้ว่านางกำลังอารมณ์ดีไม่น้อย
นี่ไม่เหมือนกับที่พวกนางคิดเลย
พวกนางนึกว่าจางซิ่วเอ๋อเจอความผันเปลี่ยนขนาดนี้คงไม่แคล้วจะฆ่าตัวตาย เวลานี้ต่อให้ไม่อยากตาย ก็คงอยู่ในสภาพบ้า ๆ บอ ๆ ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
…………………………………………
