บทที่ 28 ศัตรูหัวใจโผล่
จางซิ่วเอ๋อผงะอีก หลีฮวาไม่ชอบนางเพราะสวี่หวินซานเนี่ยนะ?
แต่สองคนนี้เป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ?
หรือว่ามีอะไรในกอไผ่ หรือว่า หลีฮวาเป็นโรคหวงพี่ชาย เป็นพี่ชายตัวเองดีกับผู้หญิงคนอื่นแล้วหึง?
อืม ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อเรียบเรียงเรื่องราวได้ก็เลิกสนใจเรื่องนี้ อย่างไรซะนางก็ไม่มีทางชอบสวี่หวินซาน ตอนนี้นางเป็นแม่ม่าย จะแต่งงานใหม่ในหมู่บ้านนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ง่ายขนาดนั้น
อีกอย่างต่อให้แต่งงาน นางก็ไม่แต่งกับสวี่หวินซาน
นางไม่คิดจะไปยุ่งกับสวี่หวินซาน เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง บวกกับในความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อก็ไม่มีสวี่หวินซาน คิดแล้วสองคนนี้น่าจะไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเท่าไหร่
อย่างมากก็แค่สวี่หวินซานรู้สึกดีกับเจ้าของร่าง
ตอนนี้อีกนานกว่าจะฟ้าจะมืด จางซิ่วเอ๋อก็ไม่อยากให้ซานหยากลับไปตอนนี้ หากอยู่ซานหยาอยู่กับนาง อย่างน้อยซานหยาก็ยังพอได้อยู่อย่างสงบบ้าง
จากนั้นไม่นาน จางชุนเถาที่เห็นทั้งสองกลับมา ใบหน้าของนางก็บังเกิดความดีใจอันยากจะข่มไว้
นางมารับตะกร้าและมองเข้าไปอย่างรอไม่ไหว หวังจะเจออะไรดี ๆ ด้านใน เพราะนางยังไม่ลืมเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อจับไก่ป่าได้
แต่สุดท้าย สิ่งที่จางชุนเถาค้นเจอก็คือปลาขนาดเท่าฝ่ามือ 2 ตัว
“พี่ พี่ลงน้ำไปจับปลามาเหรอ?” จางชุนเถาเลิกคิ้ว
จางซิ่วเอ๋อคิดในใจว่าแย่แล้ว จึงเอ่ยขึ้น “เรื่องนั้น…”
“แผลพี่ยังไม่หายดีเ
