ลย ลงน้ำตอนนี้ได้อย่างไรกัน ถ้าแผลฉีกหรืออักเสบจะทำอย่างไร?” จางชุนเถาสั่งสอนยกใหญ่
เวลานี้แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง
เรื่องนี้จางซิ่วเอ๋อก็เพิ่งจะคิดได้ตอนขึ้นจากน้ำเช่นกัน
เพราะคนที่บาดเจ็บคือจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่าง ถึงอย่างไรนางก็เพิ่งใช้ร่างนี้ได้ไม่นาน ถึงจะมีความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อ แต่บางทีก็ประสานความทรงจำได้ไม่ดีนัก
อย่างครั้งนี้ ตอนลงน้ำก็เผลอเรอ ลืมเรื่องแผลของตัวเองไปเสีย
แต่อย่างไรซะแผลก็ตกสะเก็ตแล้ว ตอนนางยืนอยู่ในน้ำ ระดับน้ำถึงแค่ช่วงหน้าอกเท่านั้น แม้จะเปียกแต่ก็ไม่มากเท่าไหร่
พอเห็นจางชุนเถาที่หน้าตาเป็นห่วงและไม่สบอารมณ์ที่นางไม่รักตัวเอง จางซิ่วเอ๋อก็เลือกที่จะน้อมรับคำสั่งสอน
มีแต่พี่น้องแท้ ๆ ที่เป็นห่วงนางจริง ๆ เท่านั้นแหละถึงจะเป็นแบบนี้
นิสัยจางชุนเถาออกจะกระโตกกระตาก โกรธง่ายหายเร็ว นางกำชับจางซิ่วเอ๋ออีกครั้งว่าห้ามลงน้ำอีกแล้วก็หายโกรธ
“ลอกเปลือกไม้แล้วก็เด็ดใบไม้พวกนี้มาทำไมเหรอ? ของพวกนี้เอาไปให้หมูกิน หมูยังไม่กินเลย” จางชุนเถามีสีหน้าไม่เข้าใจ
จางซิ่วเอ๋อนึกขำในใจ หมูน่ะไม่ชอบกิน แต่ถ้าทำเป็นเครื่องปรุง คนน่ะชอบกินมากเลยนะ
“พี่รอง เมื่อกี้พวกข้าเจอพี่สวี่กับพี่หลีฮวาด้วย” จางซานหยาพูดเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
พอได้แบบนั้นสีหน้าจางชุนเถาก็ไม่เป็นมิตรขึ้นมาทันที นางมองจางซิ่วเอ๋อพลางถาม “หลีฮวารังแกพี่อีกแล้วใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “เจ้าค
