ิดว่าพี่สาวเจ้าตอนนี้ใครก็รังแกได้เหรอ? อีกอย่าง พี่สวี่ก็อยู่ เขาต้องจัดการนางอยู่แล้ว”
จางซิ่วเอ๋อแค่คิดก็รู้แล้วว่าถ้าวันนี้สวี่หวินซานไม่อยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่าหลีฮวาจะพูดจาแย่ ๆ อะไรอีกบ้าง
จางชุนเถาโล่งใจ “ก็จริง ต่อหน้าพี่สวี่ หลีฮวาก็ต้องเสแสร้งว่ามีความเป็นคนหน่อย”
พอได้ยินจางชุนเถาพูดถึงหลีฮวาอย่างไม่ไว้หน้า จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าความขัดแย้งระหว่างชุนเถาและหลีฮวาก็ไม่เบาเหมือนกัน
“จริงสิพี่ ตอนพี่เจอพี่สวี่ได้ขอบคุณพี่สวี่ไหม ยารักษาแผลที่พี่ใช้ตอนพี่บาดเจ็บก็ได้มาจากพี่สวี่ ข้าได้ข่าวมาหลังจากนั้นว่าถ้าซื้อที่ร้านยา ยารักษาแผลนั่นอย่างน้อย ๆ ต้องใช้ 2 ตำลึงเงินแนะ” จู่ ๆ จางชุนเถาก็พูดขึ้น
จางซิ่วเอ๋อถึงนึกขึ้นได้ว่า จางชุนเถาเคยเอายารักษาแผลให้ตัวเองใช้ บอกว่าพี่สวี่ให้มา ที่แท้พี่สวี่คนนั้นก็คือสวี่หวินซานคนนี้เอง
พอได้ยินว่ายารักษาแผลต้องใช้ถึง 2 ตำลึงเงิน จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองเป็นหนี้บุญคุณสวี่หวินซานเข้าแล้ว
ไม่ว่าสวี่หวินซานจะดีกับนางหรือดีกับเจ้าของร่าง ของแพงขนาดนี้นางก็รับไว้เฉย ๆ ไม่ได้หรอก
พูดง่าย ๆ ก็คือ นางจะคืน 2 ตำลึงเงินนี่ให้เขา
ใช้ของคนอื่นก็ต้องรับใช้คนอื่น ในหมู่บ้านตามป่าตามเขาอย่างหมู่บ้านชิงสือแล้ว เงิน 2 ตำลึงเงินไม่ใช่เงินจำนวนเล็ก ๆ เลยนะ จางซิ่วเอ๋อไม่อยากต้องข้องเกี่ยวกับสวี่หวินซาน จะใช้ของนี่ไปเฉย ๆ ไม่ได้
แต่…
แม้ตอนนี้นางอยากจะคืน
