บทที่ 13 คนค้ามนุษย์มา
จางซิ่วเอ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก ให้กำลังใจตัวเอง แล้วจึงเดินเข้าไปข้างใน
เพราะอีกประเดี๋ยวมีศึกใหญ่ต้องรบ
จางชุนเถามีแผนในใจแล้วจึงยังคงนิ่งอยู่
สองพี่น้องเข้ามาถึงลานบ้าน วางหญ้าและผักป่าลง
จางอวี่หมินเห็นทั้งสองกลับมาแล้ว นางไม่ได้ต่อว่าที่ทั้งสองนำของกลับมาน้อยอย่างหาดูได้ยาก แต่รีบเดินเข้าไปในห้องทันที
ไม่นานนัก จางอวี่หมินก็เรียกสองพี่น้อง รวมถึงจางซานหยาด้วยเช่นกัน “ย่าเรียกพวกเจ้าให้เข้าไปหา”
พอทั้งสามเข้ามาในห้อง จางซิ่วเอ๋อก็เห็นว่าในห้องมีคนแปลกหน้าสองคน
คนหนึ่งเป็นหญิงรูปร่างผอมแห้งแต่งตัวด้วยผ้าหยาบแต่สะอาดสอ้าน ซึ่งคน ๆ นี้ก็คือย่าเล็กของจางซิ่วเอ๋อ
ส่วนอีกคนเป็นหญิงร่างท้วมทาแป้งหน้าขาว อายุราว ๆ 30 ปี นางกวาดตาไปมาระหว่างจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถา ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คนโต 4 ตำลึง คนนี้ 3 ตำลึง”
แม่เฒ่าจางได้ยินดังนั้นก็ไม่ยอม นี่มันต่างกับที่นางคิดไว้ จึงเอ่ยขึ้นทันที “ข้าเลี้ยงไอ้ตัวขาด…” แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้พูดคำว่าตัวขาดทุนออกมา จะขายเอาเงินทั้งทีจะดูหมิ่นของตัวเองไม่ได้สิ
แม่เฒ่าจางจึงพูดใหม่ “ข้าเลี้ยงเด็กสองคนนี้มาหลายปี เสียตำลึงไปไม่น้อย แค่ 7 ตำลึงน้อยเกินไป”
ส่วนทางด้านหญิงร่างท้วมนั้นเห็นแบบนี้แต่นางก็เป็นคนฉลาดมาก จึงเอ่ยยิ้ม ๆ “เด็กสองคนนี้ผอมแห้ง เนื้อหนังไม่ถึง 2 โล ไม่ว่าจะเอาไปขายที่ไหนก็คงไม่มีใครเอา ข้าต้องขุนพวกนางอีกสักพัก ถ้าใ
