ง่ายที่จะเกิดเรื่องขึ้น
“ไอ้เด็กเวร ยังไม่หุบปากอีก!” แม่เฒ่าจางกัดฟันกรอด
“แม่นางเฉียน เจ้าอย่าไปฟังที่นางซี้ซั้วพูดนะ นังนี่พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน นางแค่อยากทำลายการซื้อขายของเรา” แม่เฒ่าจางรีบอธิบาย
จางซิ่วเอ๋อถึงได้รู้ว่าคนค้ามนุษย์ผู้นี้ชื่อ แม่นางเฉียน
นางมองแม่นางเฉียนและเอ่ยขึ้น “ท่านป้าเฉียน ท่านป้าหน้าตาอย่างกับเจ้าแม่กวนอิมลงมาเกิด ข้าไม่อยากหลอกท่านจริง ๆ ….ท่านอย่าโดนท่านย่าข้าหลอกนะ”
พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็เอาทะเบียนตัวเองออกมาจากอก
มันเป็นกระดาษแข็งที่ประทับตราทางการเอาไว้ บนนั้นเขียนชื่อนางไว้ชัดเจน รวมถึงข้อมูลทางตระกูล และที่อยู่ต่าง ๆ
แม่นางเฉียนเห็นสิ่งนี้แล้วฟังที่จางซิ่วเอ๋อพูด จากนั้นก็มองแม่เฒ่าจางด้วยสายตาโกรธแค้น “ข้าอุตส่าห์ใจดีซื้อลูกบ้านเจ้า เจ้ากลับทำแบบนี้กับข้างั้นรึ!”
ท่านย่าเล็กของจางซิ่วเอ๋อรีบเอ่ยขึ้น “ของนั่นคงไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยกึ่งยิ้ม “ท่านป้าเฉียน ถ้าท่านไม่เชื่อก็ไปถามดูจากคนในหมู่บ้านก็ได้ ถ้าไม่มีคนชื่อนี้ ข้าจะไปกับท่าน….”
ที่จริงแม่นางเฉียนเพียงเหลือบมองครู่เดียวก็รู้แล้วว่าเป็นของจริง
ตอนนี้แม่เฒ่าจางกำลังมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น จนแทบอยากจะพุ่งตัวไปกัดให้จางซิ่วเอ๋อเนื้อหลุด แต่เวลานี้ แม่เฒ่าจางยังสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือเอาตำลึงก่อน
หลังจากจบเรื่องนี้ นางยังมีเวลาจัดการนังเด็กชั้นต่ำนี่อีก
