เยอะ
ในตอนนี้เอง แม่นางเฉียนก็เอ่ยขึ้น “การซื้อขายครั้งนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว”
“อย่านะ คนโตไม่ได้ ยังมีคนรองกับคนเล็กอยู่” แม่เฒ่าจางรีบบอก
จางซานหยาที่โดนพูดถึงก็ตัวสั่นเล็กน้อยในทันที
แม่นางเฉียนกวาดตามองจางซานหยา ก่อนจะเอ่ยกึ่งยิ้ม “คนนี้อายุน้อยไป ซื้อกลับไปปรนนิบัติคนอื่น หรือให้คนอื่นปรนนิบัติล่ะ?”
จางซิ่วเอ๋อเดาถูกจริง ๆ จางซานหยาอายุน้อยจึงยังปลอดภัยอยู่
แม่เฒ่าจางหน้าตาปวดร้าว ตำลึงเงินเลยนะตำลึงเงิน ปลิวหายไปต่อหน้าต่อตา จะไม่ให้นางปวดร้าวได้อย่างไร!?
แม่เฒ่าจางยิ้มเอาใจทันที “เจ้าว่าคนรองราคาเท่าไหร่ล่ะ?”
“ข้าให้ได้มากสุด 4 ตำลึง มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ถ้ายังไม่ได้อีกก็จบเท่านี้” พูดเสร็จแม่นางเฉียนก็เตรียมลุกขึ้นจะไป
แม่เฒ่าจางกลัวว่าแม่นางเฉียนจะเปลี่ยนใจ จึงรีบเอ่ยขึ้น “ได้ ๆ เอาตามนี้แหละ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น จางซิ่วเอ๋อส่งสายตาให้จางชุนเถาทันที จางชุนเถาก็ส่งกลับ เป็นอันว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ต้องเป็นห่วง
