บทที่ 11 แอบฟัง
จางซานหยากินจนน้ำมันเลอะเต็มหน้า
พอกินทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ที่ด้านนอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
จางซิ่วเอ๋อสะดุ้งตกใจ และรีบเอากระดาษห่อมาขยำเป็นก้อนและซ่อนในแขนเสื้อตัวเองทันที
ส่วนจางชุนเถาก็ได้เอากลอนประตูออกอย่างเงียบ ๆ
จางต้าหูผลักประตูเข้ามา ที่จริงนอกจากเรื่องกตัญญูจนโง่เขลาแล้ว อย่างอื่นในตัวเขาก็ใช้ได้อยู่
เป็นคนทำงานเก่งอันดับต้น ๆ ของหมู่บ้าน ไม่เคยดุด่าใช้กำลังกับภรรยาและลูก แต่น่าเสียดาย…ที่มีแม่แบบนั้น
จางต้าหูพึมพำ “ทำไมในห้องนี้มีกลิ่นเนื้อนะ?”
จางชุนเถาหัวเราะ “พ่อ พ่อคงหิวเนื้อล่ะสิ”
พอพูดเสร็จ นางก็ลากจางซานหยาที่หน้าเลอะน้ำมันออกไปทันที
ดีที่ที่บ้านไม่จุดไฟเพราะกลัวเปลือง ขณะนี้ในห้องจึงมืดมาก มองอะไรไม่ค่อยชัด
เมื่อสามพี่น้องเดินมาถึงริมลำธารก็จัดการล้างหน้าจนสะอาดแล้วค่อยกลับ
ในตอนนี้คนตระกูลจางกำลังเตรียมตัวนอนในห้องตัวเองอยู่
ตอนที่สามพี่น้องเดินผ่านห้องแม่เฒ่าจาง ก็บังเอิญได้ยินเสียงแม่เฒ่าจางคุยกับจางอวี่หมิน
“อวี่หมิน เจ้าอย่าห่วงไปเลย ข้าไม่ยอมให้ไอ้ตัวขาดทุนนั่นทำเสียเรื่องแต่งงานของเจ้าหรอก” เสียงแม่เฒ่าจางแน่วแน่เหมือนจะให้คำสัญญา
สามพี่น้องได้ยินประโยคนี้ก็อดชะงักฝีเท้าไม่ได้ และหยุดอยู่ตรงนั้น
ขณะนั้นเอง จางอวี่หมินก็พูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “แต่นางทำให้คุณชายเนี่ยต้องตาย ต้องทำข้าเสียเรื่องแน่….”
“แม่ติดต่อน้าสาวของลูกแล้ว ว่า
