จะขายจางซิ่วเอ๋อกับจางชุนเถาให้พวกค้ามนุษย์ อย่างน้อย ๆ ก็ได้ 10 ตำลึงเงิน ถึงตอนนั้นข้าจะจัดสินสอดทองหมั้นให้เจ้า เพียงมีสินสอดนี้แล้ว ก็เจ้ารอแต่งงานอย่างสมศักดิ์ศรีเถอะ” แม่เฒ่าจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้นยิ้ม
จางอวี่หมินเอ่ยอย่างตกใจ “แม่จะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“แน่นอน”
น้ำเสียงของจางอวี่หมินตื่นเต้นดีใจมาก “แม่ แม่นี่ดีกับข้าจริง ๆ !”
“เจ้าเป็นลูกสาวสุดที่รักของข้า ไม่เหมือนกับพวกตัวขาดทุนพวกนั้น แม่ไม่ดีกับลูกแล้วจะให้ไปดีกับใคร?” น้ำเสียงแม่เฒ่าจางเต็มไปด้วยความรักใคร่เมตตา
สองแม่ลูกในห้องนี้คุยกันอย่างมีความสุข แต่พี่น้องสามคนนอกห้องที่ได้ยินโดยบังเอิญกลับมีสีหน้าซีดเผือด
ในที่สุดจางซิ่วเอ๋อก็รู้แล้วว่าทำไมวันนี้ที่นางบอกจะไปข้างนอกแม่เฒ่าจางถึงให้ไปง่าย ๆ ที่แท้ก็ตั้งใจจะขายนางนี่เอง ถึงไม่ได้หาเรื่องอะไรนางเลย!
ในเวลานี้สามพี่น้องไม่ได้กลับห้องตะวันตกของพวกตน เพราะห้องตะวันตกนั้นไม่ใหญ่ มีที่คั่นอันนึง ซึ่งสามพี่น้องนอนด้านนึง จางต้าหูและแม่โจวนอนอีกด้านนึง
เก็บเสียงไม่ดี ทำให้สามพี่น้องคุยกันไม่ได้
ทั้งสามคนจึงกลับไปที่ลำธารหลังบ้านอีกครั้ง
จางชุนเถาโยนหินลงแม่น้ำ แสดงให้เห็นถึงความว้าวุ่นใจ
ช่วงที่ผลัดจากฤดูใบไม้ผลิเข้าสู่ฤดูร้อน อากาศในตอนกลางคืนนั้นถือว่าหนาวอยู่ จางซิ่วเอ๋อไม่เสียใจเท่าไหร่กับเรื่องที่แม่เฒ่าจางจะจับนางไปขาย เพราะนางไม่ได้มีความรักความผูกพันอะไรต่อแม่เฒ
