่าจางอยู่แล้วก็ย่อมไม่เสียใจ
แต่มันก็อดโมโหในอกไม่ได้เช่นกัน
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาได้ยินกับหูตนเอง นางคงไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะมีย่าที่อำมหิตขนาดนี้อยู่ด้วย!
ต่อให้แม่เฒ่าจางจะไม่ชอบพวกนาง เห็นแค่ว่าพวกนางเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่ควรจะขายพวกนางทิ้งแบบนี้!
จางชุนเถาดวงตาแดงก่ำ “พี่ พี่ว่าทำไมย่าเราถึงใจไม้ไส้ระกำขนาดนี้นะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าจะตอบอะไรจางชุนเถาดี จึงได้แต่เงียบ
“พี่ใหญ่ พี่รอง ถ้าพวกพี่ไปแล้วข้าจะทำอย่างไร?” นาทีนี้จางซานหยาก็ร้องไห้ตาม
จางซิ่วเอ๋อกัดฟันแน่น “พวกเราจะยอมรับชะตากรรมแบบนี้ไม่ได้”
แม่เฒ่าจางจะขายพวกนางเรอะ? อย่าฝันเลย!
“แต่พวกเราทำอะไรไม่ได้หรอก….” น้ำเสียงจางชุนเถาขมขื่น เด็กสาวเก่งกาจผู้นี้ ก็ยังไม่อาจเอาชนะชะตากรรมได้
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาก็เอ่ยขึ้น “ตอนนี้พี่เป็นแม่ม่าย ไม่ใช่ลูกสาวตระกูลจางแล้ว นางไม่มีสิทธิ์ขายข้า พรุ่งนี้ข้าจะไปหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อแยกออกมาอยู่ ส่วนชุนเถา…ถ้าเจ้าอยากไปกับพี่ ไม่กลัวว่าจะเสียชื่อเสียงเพราะพี่ ก็ตามพี่มา”
จางซิ่วเอ๋อคิดไว้นานแล้วว่า นางคงอยู่ใช้ชีวิตที่ตระกูลจางตลอดไปไม่ได้
จางชุนเถารีบเอ่ยทันที “พี่ ถ้าไปกับพี่ได้ ข้าไม่อยู่หรอก”
จางซานหยาเอ่ยขึ้นเช่นกัน “พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าจะไปกับพวกพี่ด้วย”
ถึงแม้ตอนนี้ท่านย่าจะยังไม่ได้บอกว่าจะขายนาง แต่ถ้าพี่สาวสองคนไม่อยู่บ้านแล้ว ชีวิตของนางจะอยู่ดีหรือ?
ถึงจางซานหยาจะอายุยังน้อย แต่ก็รู
