้เรื่องนี้ดี
จางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจสิ่งที่จางซานหยาคิด จึงเอ่ยขึ้น “พี่อยากพาพวกเจ้าไปให้หมด ถ้ามีวิธี ไม่มีทางทิ้งพวกเจ้าไว้ที่บ้านหรอก”
พี่น้องสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจางชุนเถาก็เอ่ยขึ้น “แต่ย่าไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ หรอก….”
จางซิ่วเอ๋อกุมขมับ เรื่องมันเป็นแบบนี้จริง ๆ ยัยปีศาจเฒ่านั่นจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ตัวนางเองยังไม่เท่าไหร่ ในฐานะแม่ม่าย แม่เฒ่าจางก็ทำอะไรนางมากไม่ได้ แต่น้องสาวทั้งสองจะทำอย่างไรกันดีล่ะ?
หลังจากมาถึงนี่แล้ว ถึงแม้นางจะไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อคนเดิม แต่ก็มีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับน้องสาวทั้งสอง โดยเฉพาะจางชุนเถา นางไม่มีวันลืมการดูแลที่จางชุนเถามอบให้แน่…
ไม่ นางจะไม่ยอมเห็นน้องสาวทั้งสองของตัวเองตกอยู่ในกองไฟเด็ดขาด!
ในที่สุดจางซิ่วเอ๋อก็บังเกิดแผนขึ้นมา สามพี่น้องหารือกันอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพากันไปนอน
ในยามเช้าวันรุ่งขึ้น จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ไปตัดหญ้าหารำแต่อย่างใด แต่แอบไปที่ตลาด ซื้อเนื้อหมู 10 ชั่งและตัดแบ่งเป็น 2 ส่วน
ซึ่งส่วนหนึ่งนางได้หิ้วไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน
ทั้งหมดนี้จางซิ่วเอ๋อแอบทำอย่างระมัดระวัง และด้วยทักษะการหลบหลีกนี้เองจึงทำให้ไม่มีใครเจอนางระหว่างทาง
ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านชิงสือนั้นใช้แซ่ซ่ง ตอนนี้อายุอานามเองก็ไม่น้อยแล้ว และมีผมหงอกเต็มศีรษะ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเองก็อยู่ด้วย เรียกกันว่าแม่เฒ่าซ่ง ซึ่ง
