นางมีรูปร่างผอมแห้ง และหน้าตาดูเป็นคนเคี่ยว
ตอนที่แม่เฒ่าซ่งเห็นจางซิ่วเอ๋อ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากในหมู่บ้านนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนดวงกินผัว อัปมงคล
แต่เมื่อนางเห็นเนื้อในมือจางซิ่วเอ๋อแล้ว จึงก็ไม่ได้ไล่นางไป
จางซิ่วเอ๋อยื่นเนื้อให้แม่เฒ่าซ่ง
แม่เฒ่าซ่งรู้สึกดีอกดีใจ แต่ก็ไม่ได้รับเนื้อไว้ กลับเอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามาหาลุงสองเพราะมีธุระน่ะสิ เจ้ารอข้าสักครู่นะ ข้าจะไปตามเขากลับมาให้”
คนในหมู่บ้านมีความเกี่ยวข้องกันซะส่วนใหญ่ ซึ่งจริง ๆ แล้วจางซิ่วเอ๋อต้องเรียกผู้ใหญ่บ้านซ่งว่าลุงสอง
แม่เฒ่าซ่งไม่ไว้ใจให้จางซิ่วเอ๋ออยู่ที่บ้านของนางคนเดียว จึงสั่งให้ลูกสะใภ้ตัวเองอยู่เป็นเพื่อนจางซิ่วเอ๋อ
หล่อนเป็นลูกสะใภ้คนเล็กของแม่เฒ่าซ่ง อายุราว ๆ 20 กว่าปี หน้าตาเรียบร้อยดูผู้ดี และได้ข่าวว่าเป็นลูกบัณฑิต
ตัวนางเองก็ไม่พูดอะไรกับจางซิ่วเอ๋อ เอาแต่เย็บอะไรอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเท่านั้น
ในเวลาไม่นานนัก ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็กลับมา
ปากผู้ใหญ่บ้านซ่งคาบกล้องยาสูบ เขามองจางซิ่วเอ๋อและสายตาก็วนเวียนอยู่ที่เนื้อหมูในตะกร้าครู่หนึ่ง…ชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ไม่ราคา 60 เหรียญเลยเหรอ?
“ลุงสอง” จางซิ่วเอ๋อลุกขึ้น ทำความเคารพผู้ใหญ่บ้านซ่งอย่างนอบน้อม
