บทที่ 4 แก้ชงอีกรอบ
เธอคิดอยู่วูบหนึ่ง ก่อนกัดฟันเอ่ยขึ้น “ข้าไม่ไป”
“เฮอะ ไม่ไปรึ เจ้าตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ” สีหน้าแม่เฒ่าจางเย็นเยียบ เมินเฉยต่อความเห็นของจางซิ่วเอ๋อ
เสียดายที่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อยังอ่อนแออยู่จึงไม่สามารถต่อต้านได้ เธอจึงถูกยัดเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาวอีกครั้ง ยังดีที่คนเหล่านี้พอมีจิตสำนึกที่จะไม่ให้เธอตายอยู่บ้าง ก่อนเข้าพิธีพวกนางจึงให้เธอได้กินยาและทำแผลให้ใหม่
แต่ในยานั้นผสมยาที่ทำให้ง่วงเข้าไปด้วย
จางซิ่วเอ๋อจำได้แค่ตัวเองเข้าพิธีกับไก่ตัวผู้ จากนั้นก็หลับไป
ครั้นพอตื่นขึ้นมา…
จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงก่นด่าของแม่เฒ่าจาง “เจ้าบ้าเอ๊ย นังหน้าด้านชั้นต่ำ นึกว่าเจ้าจะช่วยให้คุณชายเนี่ยกลับมามีชีวิต ใครจะรู้ว่าพอพากลับไปเข้าพิธี คุณชายเนี่ยก็สิ้นลมไปอย่างสิ้นเชิง”
จางซิ่วเอ๋อลูบศีรษะตัวเองและรู้สึกมึนงง ตนไปอยู่ในตระกูลเนี่ยแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมกลับมาอีกแล้วล่ะ
ครั้งนี้เธอโดนโยนกลับมาอยู่ในห้องเล็กอีกครั้ง
แม่เฒ่าจางก่นด่าอยู่ในลานบ้าน โดยที่จางชุนเถานั่งอยู่เป็นเพื่อนจางซิ่วเอ๋อ
จางชุนเถาเล่าเสียงแผ่วถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้จางซิ่วเอ๋อฟัง ประมาณว่าหลังจากที่คุณชายเนี่ยโดนดวงกินคู่ของเธอเล่นงานจนตายกลับฟื้นมาได้ คนตระกูลเนี่ยก็รู้มาว่าเธอฆ่าตัวตายจนเกือบได้ตายจริง จึงรู้สึกว่าเป็นเธอที่ฟาดเคราะห์แทนคุณชายเนี่ย เลยจะมาเชิญตัวเธอกลับไป……
เอ่อ คำว่าเชิญก็เป็นแค่การพูดตามมารย
