ะหนึ่งตกตะลึงไปเหลือเพียงน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตา“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากกลับไป แต่เจ้าต้องคิดให้ดี เจ้าถูกเสี่ยวเสวียนฉีตกลงยกให้ข้าแล้ว หากเจ้ากลับไป นั่นหมายถึงตงตันจะทำสงครามกับแคว้นเป่ยฉี”ทั่วปาเอี้ยนมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเสินจื่ออี้ ใบหน้าที่งดงามราวกับสตรีเต็มไปด้วยการคำนวณและกลอุบาย“เจ้าก็ไม่อยากให้เสี่ยวเสวียนฉีเป็นอันตราย ใช่ไหม?”เสินจื่ออี้หันหน้าไป มองทั่วปาเอี้ยนด้วยสายตาเย็นชา“ข้าอยากรู้ว่า ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้ เพื่ออะไรกันแน่?”ถ้าจะบอกว่าเขาต้องการเหมือนคนชุดดำ ที่ต้องการกองทัพตอนเหนือ ครั้งนี้ที่เรียกร้องจากเสี่ยวเสวียนฉี ก็คงไม่ใช่ตัวนางแล้ว อาจเป็นดินแดนของแคว้นเป่ยฉี หรือไม่ก็กองทัพตอนเหนือแต่ทำไม ถึงต้องการนาง?นางไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ใครเห็นก็รัก ผู้ชายทุกคนต้องการนาง ความรู้เท่าทันตัวเองแบบนี้ เสินจื่ออี้ยังพอมีอยู่ทั่วปาเอี้ยนทำเหมือนไม่เห็นความสงสัยในดวงตาของเสินจื่ออี้ เอนหลังพิงผนังรถ ยิ้มอย่างยาวนาน“ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เสี่ยวเสวียนฉีรักษาสัญญาดีมาก”“โอ้? ดูเหมือนว่าองค์ชายสามยังไม่เข้าใจข้าดีพอสินะ!”นอกรถม้า เสียงหัวเราะเย็นชาที่คุ้นเคยลอยมากับสายลม!เมื่อได้ยินเสียงนั้น เสินจื่ออี้คิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่แม้แต่ทั่วปาเอี้ยนก็ยังประหลาดใจ!ขบวนรถม้าหยุดลงทันที“องค์ชายสาม ข้างนอก!”ม่านผ้าโปร่งถูกเปิดออกอย่างแรงเห็นเพียงว่า ข้างนอก!เสี่ยวเสวียนฉีที่ไม่ร
