วหล้า!”คำพูดของเสินจั้น พลันปลุกใจผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้น!ยกเว้นหวางหนานฉวีเสี่ยวเย่มองออกว่าหวางหนานฉวีถูกเขาแทงใจดำ รู้ว่าวันนี้แม้เสินจั้นจะพูดจนปากแตก ชัยชนะก็เป็นของตน ตอนนี้เขาจึงไม่รีบร้อนแล้ว“คุณชายใหญ่เสิน ท่านจะมาทำไมกัน ตระกูลเสินของพวกท่านก็ถูกคนในวังหลวงนี้ทอดทิ้งไม่ใช่หรือ?”อะไรนะ? คุณชายใหญ่เสิน คนนี้ คือเสินจั้นที่ตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ!ทุกคนตกใจต่างพากันมองเสินจั้น!เสินจั้นกล้าออกมา ไม่กลัวการเปิดเผยตัวตน: “เสี่ยวเย่ เจ้าก็ไม่ต้องมายุแหย่ให้แตกกันอีก วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ จะไม่ยอมให้เจ้าเข้าประตูอู่เหมินแม้แต่ก้าวเดียว!”คนแบบนี้ จิตใจโลภมาก และโหดเหี้ยมเกินไป!ต้องไม่ให้ได้นั่งตำแหน่งนั้นเด็ดขาด!เสี่ยวเย่ไม่อยากเสียเวลาพูดอีกแล้ว ยกมือขึ้นเตรียมบุกเข้าประตูอู่เหมินทันที!แต่หวางหนานฉวีพลันยกมือขึ้น: “องค์ชายสี่ พวกเรามาพูดกันดีๆ”เสินจั้นตกใจมองไปที่หวางหนานฉวี: “หวางหนานฉวี นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร? อย่าบอกนะว่าท่านคิดจะทรยศ?”“คุณชายใหญ่เสิน รัชทายาทไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน และจะปรากฏตัวเมื่อใด พวกเราถ้าจะต้านทานต่อไป ก็ต้านทานกองทัพหลายหมื่นของเสี่ยวเย่ไม่ได้!” หวางหนานฉวีพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเขาหันไปมองเสี่ยวเย่!“องค์ชายสี่ หากข้ายอมให้ท่านเข้าไป ท่านจะปล่อยบุตรสาวของข้าได้หรือไม่! และไว้ชีวิตทหารใต้บัญชาของข้าด้วย!”เสี่ยวเย่พยักหน้า: “แน่นอน”เสินจั้น: “หวางหนานฉวี! ท่
